Dysplazja stawów biodrowych u dzieci: przyczyny, objawy, leczenie


Rozwój dziecka przed rokiem jest szybki: każdy dzień przynosi coś nowego. Dzieciak siada, zaczyna pełznąć, podnosi nogi... wreszcie robi pierwszy krok. Rozkosz i czułość rodziców nie mają granic. Jednakże, czasami krótko po tym radosnym wydarzeniu, staje się jasne, że chód nie jest w porządku: dziecko dziwnie kładzie nogi, utyka, lub dogania podczas chodzenia. Co to jest? A to najprawdopodobniej przejawy dysplazji stawu biodrowego.

dysplazji (TPA) lub wrodzonej nadwichnięcie stawu biodrowego o nazwie niedorozwój (lub nieprawidłowy rozwój) przegubu lub jego składnikach panewka miednicy, kości, chrząstki, więzadła i kości udowej mięśni posiadających w prawidłowej pozycji.

Gdy staw jest niedorozwinięty, prawidłowy kontakt pomiędzy głową kości udowej a nacięciem na nią (panewką w kości miednicy) jest zerwany lub nieobecny. Manifestacje takiej patologii są czasem trudne do zidentyfikowania dla rodziców we wczesnym wieku dziecka. Początkowa diagnoza tej wrodzonej patologii jest przeprowadzana natychmiast po urodzeniu dziecka, co pozwala zapobiec jej poważnym konsekwencjom, rozwijając się z późnym wykryciem.

W przypadku braku kontaktu między kością udową i miedniczą, udo może poruszać się swobodnie poza stawem. Ten stan nazywa się zwichnięciem stawu lub dyslokacją. Istnieją 2 podgatunki dyslokacji: teratologiczne i typowe.

Teratologiczny rozwija się w macicy z powodu chorób genetycznych lub anomalii rozwoju tkanki mięśniowej. To rzadkie. Typowa dyslokacja charakteryzuje się istniejącym kontaktem między dwiema kośćmi, ale jest niepełna, niestabilna. Ta patologia rozwoju jest najczęstsza i może występować zarówno u macicy, jak i po urodzeniu u zdrowych noworodków.

Nadwichnięcie jest mniej poważne: kontakt między kośćmi jest normalny, ale staw jest niestabilny, a kość udowa jest łatwo oddzielona od panewki.

Przyczyny

Prawdziwa przyczyna patologicznego rozwoju lub niedorozwoju stawu nie jest w pełni znana.

Czynniki predysponujące to:

  • predyspozycje genetyczne (częściej na linii żeńskiej);
  • płeć żeńska niemowlęcia (80% wszystkich przypadków dysplazji);
  • tło hormonalne: nadmiar progesteronu u kobiet przed urodzeniem może przyczynić się do rozwoju układu więzadeł-mięśni;
  • niewłaściwa pozycja płodu w jamie macicy, która ogranicza normalną ruchliwość dziecka;
  • duże wymiary płodu, które ograniczają jego ruch i utrudniają rozwój stawu;
  • czynniki szkodliwe, szczególnie we wczesnych stadiach ciąży (ekologia, toksykoza, choroby matek, beri-beri itp.);
  • wcześniactwo: tkanki płodu nie mają czasu na dojrzewanie.

Objawy

Patologia rozwoju stawów w normalnym położeniu nóg nie powoduje żadnych nieprzyjemnych lub bolesnych odczuć u niemowlęcia. Z tego powodu trudno zauważyć rodziców niedorozwoju stawów we wczesnych okresach.

Pierwsze objawy patologii mogą pojawić się, gdy dziecko zaczyna chodzić. Z TPA po obu stronach zauważono kołysanie podczas chodzenia lub tzw. "Chód kaczki". W przypadku niedorozwoju jednego lub obu stawów dziecko może utykać, chodzić "na palcach" (nie deptać po piętach).

Przy najmniejszym podejrzeniu, powinieneś skonsultować się z lekarzem, który może ustalić diagnozę nie tylko poprzez badanie, ale także przez wykonywanie specjalnych manipulacji. W przypadku TPA objawy te to:

  • inna długość kończyn dolnych, skrócenie uda;
  • asymetrię fałd na wewnętrznych udach (niespecyficzny objaw można również zauważyć u zdrowych niemowląt);
  • ból (dziecko reaguje płaczem) lub ograniczenie ruchów przy próbie zginania nóg po bokach półgiętych nóg (normalne u niemowląt nogi są hodowane do 90 °);
  • głowa kości udowej jest łatwo (za pomocą kliknięcia) wyciągnięta z panewki i wraca do niej: oznacza to zwiększoną elastyczność stawu;
  • nadmierna ruchliwość stawów biodrowych: dziecko może nienaturalnie wykręcić nogi na zewnątrz lub wewnątrz.

Diagnostyka

Aby potwierdzić diagnozę, podejrzaną przez lekarza podczas badania dziecka, zastosuj:

  • USG (w pierwszej połowie życia dziecka);
  • Badanie rentgenowskie (po 6 miesiącach, ponieważ w młodszym wieku układ kostny jest niedorozwinięty, składa się z chrząstek, które trudno jest naprawić na rentgenogramie).

Konieczne jest dodatkowe badanie w celu wykrycia TTP, ponieważ czasami nawet doświadczony lekarz może popełnić błąd. Tak więc, według statystyk, pediatrzy podejrzewasz, że ten patologii stawów 8,6 przypadków na 1000, ortopeda - 11,6 przypadków i stwierdził naruszenie w Stanach Zjednoczonych wspólną strukturę w 25 dzieci w 1000 roku.

USA - główną metodą w diagnostyce patologii stawu biodrowego w pierwszych miesiącach życia dziecka: jest bardziej pouczające niż zwykłe badania lekarskie, bezbolesny, nie pozwala na promieniowanie. Badanie daje możliwość zobaczenia klarownej postaci wnęki kości miednicy, co ma ogromne znaczenie w rozwoju dysplazji.

Nie ma sensu mieć ultrasonografii do 4 tygodni życia noworodka, ponieważ niektóre zmiany w strukturze stawu biodrowego zanikają same, bez leczenia w pierwszym miesiącu życia.

Objawy DTS, które można zidentyfikować za pomocą dodatkowych metod badawczych:

  • spłaszczenie lub deformacja panewki kości miednicy;
  • niedorozwój głowy kości udowej lub chrząstki;
  • nadmierne rozciąganie kapsuły aparatu stawu lub więzadeł;
  • zły kąt kości udowej;
  • częściowe (lub całkowite) wyjście kości udowej z panewki.

Leczenie

Cele działań związanych z leczeniem w DTS:

  • zapewnić stałą pozycję głowy kości udowej w panewce;
  • wzmocnienie tkanki chrzęstnej i aparatu więzadłowo-mięśniowego stawu, w celu wykluczenia nadmiernej ruchliwości kości i więzadeł.

Leczenie po badaniu i diagnozie należy przeprowadzić natychmiast. Czas trwania i złożoność pomiarów zależy od ciężkości dysplazji, od wieku dziecka. Zaleca się pediatrę ortopedy.

W zależności od stopnia nasilenia i czasu rozpoznania, leczenie DTS może być zachowawcze i operacyjne.

Leczenie zachowawcze obejmuje takie rodzaje środków terapeutycznych:

  • środki ortopedyczne;
  • procedury fizjoterapeutyczne;
  • terapia ruchowa;
  • masaż;
  • zamknięty kierunek przemieszczenia.

Istnieje szeroki zakres urządzenia ortopedyczne, którego głównym celem jest utrzymanie nóg dziecka w pozycji rozcieńczonej i zgiętej bez ograniczania ruchów dziecka (co jest bardzo ważne). Narzędzia ortopedyczne utrzymują głowę kości udowej w prawidłowej pozycji, co zapewnia normalne tworzenie się stawu.

Najpopularniejsze z tych narzędzi - strzemię Pavlik. Zwykle są stosowane u dzieci w wieku do 6 miesięcy. Skuteczność leku wynosi około 85%, więc podczas ich stosowania konieczny jest nadzór medyczny.

Urządzenie ortopedyczne splitter przytwierdza nogi dziecka w pozycji rozcieńczonej za pomocą urządzeń metalowych, co przyczynia się do prawidłowego rozwoju stawu.

Wcześniej zalecano praktykę leczenia dzieci szerokie pieluszki dzieci: zaleca się układanie 2 składanych pieluch między rozwiedzionymi nogami, a trzecia pieluszka mocuje nogi w tej pozycji.

Jednakże nie uzyskano przekonujących danych na temat skuteczności takiego owija- nia. Niektórzy lekarze zalecają to nawet teraz.

W żadnym wypadku nie należy zbytnio owijać dziecka! Dzięki temu unieruchomieniu nóg, słabo rozwinięty ruchomy i elastyczny staw jest skierowany do wewnątrz i łączy się w tej nienaturalnej pozycji. Lepiej w ogóle nie zawijać dzieci, ale zakładać je na małe suwaki.

Od metody fizjoterapii Leczenie stosuje się: elektroforezę z chlorkiem wapnia, zastosowanie ozocerytu, terapię błotną. Procedury przyczyniają się do rozwoju słabo rozwiniętych stawów.

Terapeutyczny trening fizyczny Jest on stosowany w postaci kompleksów specjalnych ćwiczeń zgodnie z etapem leczenia i wieku dziecka. Dobry efekt daje kąpiel w żołądku. LFK pomaga wzmocnić aparat mięśniowy i przywrócić objętość ruchów.

Mięśnie uda i okolica pośladków dobrze się wzmacniają prawidłowo wykonywane masaż.

Jeżeli stosowanie tych sposobów leczenia wieku 3 miesięcy i do 2 lat bez skutku, sztywne zamocowanie do całkowitego unieruchomienia stawu biodrowego może być stosowany jako opatrunek po koksitnoy dyslokacja. Gips może być nałożony w zależności od złożoności sprawy przy pomocy jednej z trzech opcji: jednej nogi i połowy drugiej nogi, dwóch nóg lub jednej nogi.

Leczenie chirurgiczne Jest zwykle stosowany z daleko idącą dysplazją i nieskutecznością poprzednich metod leczenia. Częściej zdarza się to w przypadkach, gdy DTS wykrywa się u dziecka starszego niż rok już w fazie rozwiniętego zwichnięcia stawu biodrowego. Chociaż w niektórych przypadkach nawet szybkie wykrycie i leczenie choroby jest nieskuteczne.

Interwencję chirurgiczną uzyskuje się w rekonstrukcji stawu biodrowego. Operacje mogą być wykonywane różnymi metodami i są wybierane indywidualnie w każdym konkretnym przypadku. Czasami wykonywana jest tylko jedna operacja, aw innym, bardziej skomplikowanym przypadku, może zajść potrzeba wieloetapowej interwencji chirurgicznej.

Takie metody leczenia chirurgicznego są stosowane:

  • Kierunek przemieszczenia metodą otwartą i utrwalenie gipsu. Chirurg wkłada głowę kości udowej w jamę kości miednicy podczas operacji. Ma zastosowanie w przypadkach, w których zamknięcie o zamkniętej ścieżce było nieskuteczne. Operacja jest możliwa, gdy pojawiło się jądro kostne, to znaczy głowa kości udowej z kości chrzęstnej zmieniła się już w kość.
  • Tenotomia lub wydłużenie ścięgna chirurgicznie w celu zapewnienia prawidłowego założenia głowy kości udowej do jamy. Po operacji bandaż gipsowy nakładany jest również przez 6 tygodni. Następnie poddaje się je badaniu w znieczuleniu (w celu całkowitego rozluźnienia) i wykonuje zdjęcie rentgenowskie stawu. Jeśli jest niestabilny, ponownie nałóż bandaż gipsowy.

Takie badanie (w znieczuleniu) można przeprowadzić po nieskutecznym zastosowaniu metody drzazgi w celu podjęcia decyzji o dalszych taktykach leczenia (na przykład do prowadzenia zamkniętych lub otwartych ścieżek).

  • Osteotomia miednicy lub kości udowej: sztuczne złamanie kości udowej poniżej głowy i obrót kości udowej w optymalne położenie; lub pogłębić panewkę w kości miednicy. Fragmenty kości mocuje się w prawidłowej pozycji za pomocą metalosteosyntezy (metalowych płytek i śrub). W ciągu roku, gdy kość jest skonsolidowana, przeprowadza się operację usunięcia metalowych płytek. Takie operacje zmniejszają ból stawu podczas chodzenia i poprawiają funkcję stawu.
  • Operacje paliatywne: nie eliminuj wady w stawie, ale popraw jakość życia. Jednym z wariantów takiej operacji jest wyrównanie długości nóg za pomocą aparatu Ilizarowa.
  • Endoprotetyka: zaatakowany staw zostaje zastąpiony sztuczną protezą.

Po operacji dziecko jest w szpitalu przez kilka dni. Po interwencji chirurgicznej konieczne jest prowadzenie leczenia rehabilitacyjnego przez długi czas, podczas którego stosowane są masaże, ćwiczenia fizjoterapeutyczne i fizjoterapia.

Prognoza

Dzięki terminowemu wykryciu patologii i leczenia od pierwszego miesiąca życia dziecka rokowanie jest całkiem korzystne: leczenie zachowawcze jest skuteczne, a u 95% dzieci diagnoza zostaje usunięta do roku.

W przypadku nieskutecznego leczenia lub późnego rozpoznania DTS, konsekwencje mogą być bardzo poważne, prawdopodobieństwo niepełnosprawności dziecka jest wysokie.

Przyczyny, objawy dysplazji stawu biodrowego u dzieci, metody leczenia

Dysplazja stawów biodrowych u dzieci - wrodzonej hipoplazję kostną panewkę wnęki i głowy kości udowej lub wrodzonej zwiększonej mobilności stawów, ze względu na osłabienie układu wiązadeł, mięśni. Takie zakłócenie wspólnych elementów kości udowej (jednej lub obu jednocześnie), co powoduje nieprawidłowe wzajemne położenie struktur stawowych, przy czym główka kości udowej jest przesunięta w stosunku do powierzchni stawowej powstaje nadwichnięcia lub dyslokacji predvyvih połączenia.

Kliknij na zdjęcie, aby powiększyć

Cztery główne przyczyny patologii:

wczesne narodziny (wcześniactwo),

toksykoza lub inne patologie ciąży,

zaburzenia hormonalne u matki podczas ciąży płodu.

Patologię należy zidentyfikować i leczyć od pierwszych dni życia dziecka - tylko w ten sposób można uniknąć poważnych naruszeń funkcji motorycznych nóg. W młodym wieku dziecko nie zajmuje się dysplazją, ale jeśli nie zostanie usunięte w odpowiednim czasie, może prowadzić do znacznych trudności w chodzeniu i niepełnosprawności.

Według statystyk, dysplastyczny proces stawów biodrowych (w skrócie TBS) rozpoznaje się u 2-3% noworodków. W 80% przypadków dziewczynki są chore.

Dysplazja jednego lub obu stawów biodrowych jest z powodzeniem leczona. Kompleksowe podejście oraz opracowane nowoczesne metody pozwalają z powodzeniem wyeliminować patologię we wczesnym dzieciństwie. Rodzice muszą mieć cierpliwość, ponieważ leczenie, w zależności od stopnia niedorozwoju elementów stawów, może być długie.

W dalszej części tego artykułu dowiesz się o rodzajach dysplazji, przyczynach ich rozwoju, osobliwościach objawów u dzieci w różnym wieku, metodach diagnozowania i nowoczesnych metodach leczenia choroby.

Przyczyny dysplazji stawu biodrowego u dzieci

Lekarze nie znają dokładnych przyczyn tej wrodzonej dolegliwości. Istnieje kilka teorii, z których najbardziej uzasadnione są genetyczne i hormonalne:

Genetyczne predyspozycje do odchyleń ortopedycznych są przyczyną ułożenia defektu rozwoju struktur kostno-stawowych u płodu na etapie jego wewnątrzmacicznego rozwoju. Statystycznie potwierdzone dziedziczenie linii żeńskiej u 25-30% noworodków ze zdiagnozowaną dysplazją stawu biodrowego.

Teoria hormonalna jest potwierdzona przez fakt, że u dziewczynek patologię wykrywa się częściej niż u chłopców. W czasie ciąży, progesteron (tak zwane „hormon ciążowy”) w celu zmiękczenia chrząstki i więzadła miednicy kobiety, przygotowując się do narodzin jej kanał rodny. Dostając się do krwi kobiecego zarodka, hormon ten rozluźnia więzadła stawów biodrowych.

Czynniki ryzyka dla dysplazji

(jeśli stół nie jest całkowicie widoczny - obróć go w prawo)

Czym jest dysplazja stawu biodrowego u noworodków?

Niewątpliwie narodziny długo oczekiwanego dziecka są wielką radością dla rodziców. I wydaje się, że nic nie jest w stanie przyćmić tego wydarzenia. Jednak po pewnym czasie od narodzin dziecka rodzice mogą zauważyć pewne niepokojące objawy w anatomii miękiszu: różne długości nóg, asymetrię pośladków i fałdów udowych. Objawy naprawdę zasługują na szczególną uwagę.

Podobne objawy - to dobry powód, aby jechać do chirurga lub podiatrist, jak niewielkimi różnicami w rozwoju fizycznym dziecka mogą być tak poważne choroby, takie jak dysplazji (niedorozwoju) stawów biodrowych. U niemowląt i dzieci w wieku przedszkolnym do leczenia tej patologii jest dużo łatwiejsze niż kiedykolwiek wcześniej i zrobić terapię, tym większa szansa na bezwzględną odzyskania.

Istota choroby, jej stopień i symptomatologia

Zgodnie z dysplazją stawu biodrowego (TPA) nieodłącznie zwiększenie ruchomości stawów ze względu na osłabienie mięśni, więzadeł systemu i niedorozwoju kostną panewkę wnęki i głowy kości udowej. Takie zmiany patologiczne stawów rozwoju stawu biodrowego (lub obu jednocześnie) prowadzi do tego, że konstrukcja złącza są umieszczone nieprawidłowo, powodując głowy kości udowej jest przesunięta w stosunku do powierzchni styku (panewki) i ma niewłaściwą orientację. Jeśli patologia nie jest traktowana w przyszłości nie będzie problemów z funkcji ruchowej kończyn dolnych szczątków.

Istnieją 3 główne formy DTS:

  1. Acetabular (zakłócenie rozwoju panewki).
  2. Dysplazja górnej części kości udowej, w której zmienia się kąt pomiędzy panewką a głową.
  3. Obrotowe, w którym geometria kości udowej jest zerwana w płaszczyźnie poziomej w stosunku do panewki.

Patologia może mieć 4 stopnie nasilenia:

  1. Niedojrzałość TBS charakteryzuje się stanem granicznym między patologią a stanem normalnym. Wizualnie, praktycznie niemożliwe jest określenie problemu, a ultradźwięki wykazują niewielkie odchylenia w rozwoju TBS.
  2. Przegub przedni. Patologia koncentruje się w panewce i charakteryzuje się naruszeniem środka głowy kości biodrowej. Z powodu patologii więzadła są osłabione, więc głowa kości w panewce porusza się swobodnie, bolesne odczucia nie powodują. Silnie wyrażone objawy, z reguły nie. Patologia może objawiać się stopą szponiastą, płaskostopiem i nieprawidłową postawą, czyli objawami, na które wielu rodziców nie zwraca należytej uwagi.
  3. Nadwichnięcie jest rodzajem dysplazji, w której głowa kości udowej wyskakuje z panewki podczas wysiłku fizycznego i wraca z głuchym kliknięciem.
  4. Wrodzona dyslokacja - charakteryzuje się utratą kości udowej ze stawu i jego dalszym położeniem poza panewką.

Według danych statystycznych, noworodki są bardziej narażone na kontakt z TBS (około 80% wszystkich dzieci z tą diagnozą). Dysplazja może być jednostronna i obustronna, z pierwszą zdiagnozowaną 7 razy częściej niż druga, i prawostronną - 1,5-2 razy rzadziej dysplazją lewego TBS.

Główne objawy DTS to:

  • asymetria fałdów pośladkowych na biodrach i pośladkach dziecka;
  • inna długość nóg dziecka, nierówna wysokość kolan, skrócenie uda;
  • obrót stopy na zewnątrz tej nogi, której staw jest dotknięty patologią;
  • ograniczona ruchomość stawów udowych, a także lekkie i nienaturalne kliknięcie, gdy noga jest na boki;
  • kaczka chodzić (gdy dziecko kołysze się na boki), chodząc wszędzie na palcach (objaw obustronnej dysplazji);
  • kulawizna - z jednostronną dysplazją;
  • ból stawu biodrowego z wrodzonym zwichnięciem i z podwichnięciem do 3-5 lat, jeśli patologia nie jest leczona;
  • skrzywienie kręgosłupa;
  • częste skargi zmęczonych nóg.

Specjalista może zdiagnozować obecność TPA, przeprowadzając wizualne badanie dziecka, analizując wyniki RTG i USG. Ponieważ początkowe etapy rozwoju patologii są wizualnie trudne do ustalenia, przy najmniejszym podejrzeniu o problem, zaleca się wizytę u ortopedy.

Przyczyny rozwoju dzieci z gruźlicą u dzieci

Ponieważ DTS jest dziedziczną patologią, często rozwija się podczas rozwoju płodu, ale jest promowany przez takie czynniki:

  • dziedziczność: w grupie ryzyka dzieci, których krewni na linii macierzyńskiej mieli problemy ze stawami;
  • naruszenie wczesnej embriogenezy: patologia rozwoju tkanek, z których później rozwija się staw;
  • niewydolność hormonalna u kobiety w ciąży;
  • duży owoc: ruchy takich dzieci w łonie matki są bardzo ograniczone;
  • przedstawienie płodu płodu: niemowlęta, które rodzą się z pośladkami do przodu, często ranią stawy biodrowe, ponieważ są bardzo słabe i plastyczne;
  • zła sytuacja ekologiczna, w której mieszka kobieta w ciąży: toksyny wchodzące do płodu mogą niekorzystnie wpływać na rozwój i tworzenie się kości;
  • ciężka toksyna w czasie ciąży: z powodu tego stanu apetyt zanika u kobiety w ciąży, co oznacza, że ​​niezbędna ilość użytecznych witamin i mikroelementów niezbędnych do pełnego rozwoju płodu nie dociera do organizmu;
  • hipochondria, ciąża mnoga, groźba przerwania ciąży, podawanie leków;
  • Ginekologiczne, zakaźne, wirusowe, bakteryjne, wrodzone patologie macicy, serca i innych narządów, niedokrwistość;
  • niedożywienie, złe nawyki;
  • ciasne pieluszki;
  • poród z komplikacjami.

Ostrzegaj, że rozwój dysplazji może nastąpić, gdy dziecko jest w macicy. Aby to zrobić, należy dobrze jeść, unikać stresu, rezygnować ze złych nawyków, uważnie monitorować stan zdrowia, postępować zgodnie z instrukcjami lekarza ginekologa.

Leczenie DTS u dzieci

Terapia dysplazji TBS u dzieci powinna obejmować kompleksowe podejście. Leczeniem powinien zajmować się ortopeda dziecięcy, terapeuta manualny, fizjoterapeuta i lekarz, a ich działania muszą być skoordynowane. Rodzice powinni również przygotować się do długiego procesu terapii zarówno pod względem moralnym, jak i fizycznym, ponieważ powrót do zdrowia dziecka może zająć dużo czasu - wszystko zależy od terminowości odnoszenia się do specjalisty i od stopnia rozwoju patologii.

Dysplazja stawów biodrowych u dzieci

Dysplazja stawów biodrowych u dzieci

Choroby układu mięśniowo-szkieletowego, które mogą prowadzić do trwałego zakłócenia chodu, często występują u małych dzieci w różnym wieku. Lepiej jest leczyć takie patologie tak wcześnie, jak to możliwe, zanim pojawią się poważne komplikacje. Dysplazja stawów biodrowych u dzieci jest dość powszechna u dzieci.

Co to jest?

Choroba ta rozwija się z powodu wpływu różnych przyczyn prowokujących, które prowadzą do pojawienia się niekorzystnego wpływu na stawy. W wyniku wrodzonych zaburzeń struktury stawy biodrowe przestają pełnić wszystkie podstawowe funkcje narzucone im przez naturę. Wszystko to prowadzi do pojawienia się i rozwoju określonych objawów choroby.

Ta patologia występuje częściej u niemowląt. U chłopców dysplazja jest rejestrowana znacznie rzadziej. Zwykle co trzecia setka dzieci urodzonych ortopedów znajduje tę chorobę. Istnieją również różnice geograficzne w częstości występowania dysplazji stawu biodrowego u małych dzieci urodzonych w różnych krajach.

Na przykład w Afryce częstość występowania tej choroby jest znacznie mniejsza. Można to łatwo wytłumaczyć metodą noszenia dzieci na plecach, gdy nogi są szeroko rozszerzone w różnych kierunkach.

Przyczyny

Różne czynniki mogą prowadzić do rozwoju choroby. Duże stawy, w tym staw biodrowy, zaczynają być ułożone i uformowane w macicy. Jeśli pewne zaburzenia wystąpią w czasie ciąży, prowadzi to do rozwoju anatomicznych nieprawidłowości w budowie układu mięśniowo-szkieletowego.

Najczęstsze przyczyny prowadzące do dysplazji obejmują:

  • Predyspozycje genetyczne. W rodzinach, w których bliscy krewni mają objawy choroby, istnieje większe prawdopodobieństwo narodzin dziecka z tą chorobą. To ponad 30%.
  • Naruszenie powstawania stawów dziecka w czasie ciąży w wyniku niekorzystnej sytuacji ekologicznej lub narażenia na substancje toksyczne na ciele przyszłej matki.
  • Wysoki poziom hormonów podczas ciąży. Oksytocyna, która jest produkowana w ciele przyszłej matki, powoduje polepszenie ruchomości aparatu więzadłowego. Ta właściwość jest niezbędna przed dostawą. Również oksytocyna wpływa na poprawę ruchomości wszystkich stawów, w tym prowokując w przyszłości nadmierną amplitudę ruchów. Stawy biodrowe są najbardziej podatne na ten efekt.
  • Ciasne powijaki. Nadmierne pociąganie nóg podczas codziennej procedury prowadzi do powstania dysplazji. Zmiana rodzaju pieluszek prowadzi do poprawy funkcjonowania stawów i zapobiega rozwojowi choroby. Potwierdzają to również liczne badania przeprowadzone w Japonii.
  • Narodziny dziecka w wieku powyżej 35 lat.
  • Waga dziecka przy urodzeniu przekracza 4 kilogramy.
  • Wcześniactwo.
  • Połysk prezentacji.
  • Zamknij lokalizację płodu. Zwykle występuje z wąską lub małą macicą. Jeśli owoc jest duży, może on przylegać wystarczająco ciasno do ścianek macicy i praktycznie się nie poruszać.

Opcje rozwoju

Lekarze rozróżniają kilka różnych wariantów tej choroby. Różne klasyfikacje umożliwiają najdokładniejsze ustalenie diagnozy. Wskazuje wariant choroby i nasilenie.

Warianty dysplazji z naruszeniem budowy anatomicznej:

  • Acetabular. Wada znajduje się w okolicy chrząstki kończynowej lub wokół obwodu. Nadmiar ciśnienia wewnątrzstawowego prowadzi do upośledzenia ruchliwości.
  • Epifuzy (choroba Mayera). W tej formie występuje silne zagęszczenie i precyzyjne kostnienie chrząstki. Prowadzi to do ostrej sztywności, progresji zespołu bólowego, a także może powodować deformację.
  • Obrotowy. Istnieje naruszenie anatomicznej lokalizacji elementów tworzących połączenie, w kilku płaszczyznach względem siebie. Niektórzy lekarze odsyłają tę formę do stanu granicznego i nie uważają jej za niezależną patologię.

Według stopnia nasilenia:

  • Łatwo. Zwane także wstępnym forsowaniem. Powstają niewielkie odchylenia, w których dochodzi do naruszenia architektury w strukturze największych stawów ciała dziecka. Naruszenia ruchów czynnych pojawiają się nieznacznie.
  • Średni stopień. Lub podwichnięcie. W tym wariancie panewka jest nieco spłaszczona. Ruch jest znacznie upośledzony, obserwuje się charakterystyczne objawy skracania i chodu.
  • Duży prąd. Zwany także dyslokacją. Ta forma choroby prowadzi do licznych odchyleń w ruchu.

Objawy

We wczesnych stadiach trudno jest określić chorobę. Zwykle główne objawy kliniczne choroby można ujawnić po roku od momentu urodzenia dziecka. U niemowląt objawy dysplazji można łatwo określić tylko wtedy, gdy choroba jest wystarczająco wyraźna lub skonsultowana z doświadczonym ortopedą.

Najbardziej podstawowe objawy tej choroby to:

  • Dźwiękowe "kliknięcie", gdy stawy biodrowe są rozszerzone podczas zginania stawów kolanowych dziecka. W tym przypadku przy wejściu głowy kości udowej do stawu pojawia się mały zgrzyt. Kiedy się cofasz, słyszysz kliknięcie.
  • Ołów Nieprawidłowości. W takim przypadku niepełne rozcieńczenie występuje w stawach biodrowych. Przy umiarkowanym nasileniu lub zwichnięciu możliwe jest poważne zaburzenie ruchu. Nawet jeśli kąt rozcieńczenia jest mniejszy niż 65% - może to również wskazywać na trwałą patologię
  • Asymetryczne położenie fałd skórnych. Na tej podstawie nawet noworodki mogą być podejrzane o chorobę. Rozważając fałdy skóry, należy również zwrócić uwagę na ich głębokość i poziom, gdzie i jak się znajdują.
  • Skracanie kończyn dolnych z jednej lub dwóch stron.
  • Nadmierny obrót stopy po uszkodzonej stronie z zewnątrz. Tak więc, jeśli lewe staw biodrowy jest uszkodzony, ogranicznik po lewej stronie silnie się obraca.
  • Naruszenie chodu. Dziecko, oszczędzając uszkodzoną nogę, zaczyna chodzić na palcach lub utykać. Najczęściej ten znak jest rejestrowany u dzieci w ciągu 2 lat. Jeśli dziecko ma pełne dyslokacje, jego ruchy stają się coraz bardziej artystyczne.
  • Zespół bólu. Zwykle rozwija się u dzieci z dość ciężkim przebiegiem choroby. Przedłużający się przebieg choroby prowadzi do progresji zespołu bólowego. Ból zwykle wymaga użycia narkotyków.
  • Zanik mięśni na zaatakowanej kończynie. Objaw ten może występować w ciężkiej chorobie, jak również przy przedłużonym rozwoju choroby. Zwykle mięśnie na drugiej nodze są bardziej rozwinięte. Dzieje się tak w związku z reakcją kompensacyjną. Zwykle zdrowa noga znajduje się pod wysokim ciśnieniem.

Diagnostyka

Aby ustalić rozpoznanie dysplazji we wczesnym stadium, często wymagane jest dodatkowe badanie. Już w ciągu pierwszych sześciu miesięcy po narodzinach dziecka, jest on koniecznie zalecany przez pediatrę ortopedy. Lekarz będzie w stanie zidentyfikować pierwsze objawy choroby, które często są niespecyficzne.

Najczęstszą metodą badania jest USG. Ta metoda diagnostyki pozwala dokładnie ustalić wszystkie wady anatomiczne, które występują w przypadku dysplazji. To badanie jest bardzo dokładne i wystarczająco informacyjne. Może być stosowany nawet u najmłodszych dzieci.

Również dla ustalenia dysplazji, Diagnostyka rentgenowska. Jednak wykorzystanie promieniowania X we wczesnym dzieciństwie nie jest pokazane. Takie badanie u niemowląt jest niebezpieczne i może powodować działania niepożądane.

Zastosowanie diagnostyki rentgenowskiej może być bardzo pouczające dla dzieci, które mogą spokojnie leżeć przez jakiś czas bez większego ruchu. Jest to konieczne do prawidłowej regulacji aparatu i dokładnego przebiegu badania.

Podczas diagnozowania i przeprowadzania wszystkich wcześniejszych badań, w niektórych przypadkach wymagany jest dodatkowy komputer lub rezonans magnetyczny. Często badania te są wykorzystywane do wykonywania operacji chirurgicznych. Takie metody pozwalają opisać tak dokładnie, jak to możliwe, wszystkie strukturalne i anatomiczne nieprawidłowości stawów istniejących w dziecku. Takie ankiety są bardzo dokładne, ale bardzo kosztowne. Instrumentalne badania stawów nie były szeroko stosowane.

Artroskopia - to badanie jamy stawowej za pomocą specjalnego aparatu. Nie ma szerokiej aplikacji w naszym kraju. To badanie jest dość traumatyczne. Jeśli taktyka artroskopii zostanie naruszona, wtórna infekcja może dostać się do jamy stawowej i może rozpocząć się silny stan zapalny. Obecność takiego ryzyka doprowadziła do tego, że takie badania praktycznie nie są stosowane w praktyce dziecięcej w diagnostyce dysplazji.

Dzięki szybkiej identyfikacji konkretnych objawów choroby i przeprowadzeniu dokładnej diagnozy możesz rozpocząć leczenie w odpowiednim czasie. Jednak z ciężkim przebiegiem choroby lub późną diagnozą rozwój dysplazji może prowadzić do pojawienia się różnych niekorzystnych odchyleń.

Konsekwencje

Dość częstym nieprzyjemnym skutkiem długiego rozwoju choroby i złej jakości leczenia jest naruszenie chodu. Zwykle dzieci zaczynają utykać. Stopień kulawości zależy od początkowego poziomu uszkodzenia stawów biodrowych.

Po całkowitym zwichnięciu i przedwczesnym oddaniu opieki medycznej, dziecko później w znacznym stopniu pozostaje w tyle i praktycznie nie wchodzi na uszkodzoną nogę. Chodzenie powoduje ból u dziecka.

Dzieci w wieku 3-4 lat mogą odczuwać wyraźne skrócenie kończyn dolnych. W dwustronnym procesie objaw ten może objawiać się jedynie niewielkim opóźnieniem wzrostu.

Jeśli dotknie to tylko jedno stawanie, skrócenie może również prowadzić do zakłóceń w chodzie i utykania. Dzieci zaczynają nie tylko utykać, ale także lekko się odbijają. W ten sposób starają się zrekompensować niemożność właściwego chodzenia.

Ta patologia układu mięśniowo-szkieletowego może spowodować utworzenie grupy niepełnosprawności. Decyzję o wydaniu takiej opinii podejmuje cała komisja lekarzy. Lekarze oceniają stopień ciężkości naruszeń, biorą pod uwagę charakter urazów i dopiero wtedy wyciągają wnioski o założeniu grupy. Zwykle w przypadku dysplazji o średnim poziomie nasilenia i obecności uporczywych powikłań choroby ustala się trzecia grupa. Z bardziej ostrym przebiegiem choroby - drugi.

Leczenie

Wszystkie procedury medyczne, które mogą pomóc w zapobieganiu postępowi choroby, są przydzielane dziecku tak szybko, jak to możliwe. Zwykle nawet przy pierwszej wizycie u ortopedy lekarz może podejrzewać dysplazję. Recepta leków nie jest wymagana w przypadku wszystkich wariantów choroby.

Wszystkie środki terapeutyczne można podzielić na kilka grup. Obecnie istnieje ponad 50 różnych metod, które są oficjalnie stosowane w medycynie w leczeniu dysplazji u dzieci w różnym wieku. Wybór konkretnego programu pozostaje w gestii ortopedy. Dopiero po dokładnym zbadaniu dziecka możesz ustalić dokładny plan terapii dziecka.

Wszystkie metody leczenia dysplazji można podzielić na kilka grup:

  • Więcej darmowego pieluszki. Zwykle ta opcja nazywa się szeroka. Przy tej pielusze nogi dziecka są w stanie nieco rozcieńczonym. Szeroka metoda pozwala wyeliminować pierwsze niekorzystne objawy choroby i zapobiec jej progresji. Koszule Beckera to jedna z opcji takiego powijaka.
  • Wykorzystanie różnych środków technicznych. Należą do nich różne opony, poduszki, strzemiona i wiele innych. Takie produkty mogą niezawodnie utrwalić nogi dziecka rozcieńczone.
  • Zastosowanie rozkładania opon podczas chodzenia. Pozwalają zachować prawidłowy kąt rozcieńczenia w stawach biodrowych i są stosowane tylko zgodnie z zaleceniami lekarza. Zwykle używane opony Volkov lub Vilensky.
  • Operacja chirurgiczna. Jest rzadko używany. Zwykle w złożonych przypadkach choroby, gdy inne metody okazały się nieskuteczne. Takie operacje ortopedyczne wykonuje się u dzieci w wieku powyżej jednego roku, jak również z częstymi nawrotami choroby i brakiem efektu wcześniejszego leczenia.
  • Masaż. Zwykle takie leczenie jest jak prawie wszystkie dzieci. Nawet noworodki postrzegają masaż nie jako terapię, ale jako prawdziwą przyjemność. Prowadzi swojego specjalisty, który ma nie tylko specjalistyczną edukację do masażu dla niemowląt, ale również ma wystarczającego doświadczenia klinicznego w pracy z dziećmi, które mają rozpoznanie dysplazji. Podczas masażu aktywnie badana jest strefa stawów biodrowych, a także szyi i pleców.
  • Ćwiczenia z ćwiczeń fizjoterapeutycznych. Wyraźny efekt w początkowych stadiach choroby. Wykonuj to ćwiczenie lekarze zalecają 2-3 razy w tygodniu, a dla niektórych form choroby - każdego dnia. Zwykle czas trwania lekcji wynosi 15-20 minut. Ćwiczenia mogą być wykonywane przez matkę lub pielęgniarkę w klinice. Nie można tego zrobić natychmiast po posiłku lub przed snem.
  • Elektroforeza w okolicy stawów biodrowych. Pozwala zmniejszyć nasilenie zespołu bólowego, poprawia dopływ krwi do chrząstek, które tworzą staw. Elektroforeza jest wyznaczona przez kurs. Zazwyczaj 2-3 kursy są stosowane przez cały rok. Efekt leczenia ocenia ortopeda.
  • Gimnastyka z noworodkami. Zazwyczaj metoda ta służy do identyfikacji małych nieprawidłowości w stawach biodrowych. Pomaga zapobiegać rozwojowi dysplazji i może być stosowany nie tylko do celów terapeutycznych, ale także jako profilaktyka.
  • Przeprowadzenie leczenia fizjoterapeutycznego. Aby poprawić ukrwienie i poprawić unerwienie chrząstki stawowej, można zastosować różne rodzaje terapii termicznej i indukcyjnej. Takie metody są mianowane fizjoterapeutą i mają szereg przeciwwskazań. Zwykle są one stosowane w łagodnej i umiarkowanej chorobie. Po zabiegu chirurgicznym odnoszą również sukcesy, aby wyeliminować niekorzystne objawy, które pojawiły się podczas operacji.
  • Leczenie błotem. Metoda ta jest szeroko stosowana nie tylko w sanatoriach i ośrodkach zdrowia, ale również może być przeprowadzona w sali fizjoterapii dziecięcej polikliniki. Biologicznie aktywne składniki mułu, które składają się na jego skład mają działanie lecznicze i rozgrzewające na stawy, co prowadzi do zmniejszenia objawów niekorzystnych objawów choroby.

Zapobieganie

Aby zmniejszyć prawdopodobieństwo wystąpienia dysplazji u dzieci, rodzice powinni zwrócić uwagę na następujące wskazówki:

  • Nie próbuj owijać dziecka szczelnie i ciasno.

Wybierz szerokie pieluszki. Ta metoda jest obowiązkowa, jeśli dziecko ma pierwsze oznaki dysplazji.

  • Trzymaj dziecko prawidłowo. Podczas niewłaściwej pozycji dziecka w rękach dorosłych często nogi dziecka są mocno dociskane do ciała. Ta sytuacja może powodować dysplazję lub inne patologie stawów biodrowych i kolanowych. Zwróć uwagę na wygodną pozycję dziecka podczas karmienia piersią.
  • Wybierz specjalne miejsce do przewożenia dzieci w samochodzie. Nowoczesne urządzenia pozwalają utrzymać funkcjonalną i prawidłową pozycję nóg dzieci podczas podróży samochodem.
  • Nie zapomnij odwiedzić lekarza ortopedycznego. Przeprowadzenie konsultacji ortopedycznych jest zawarte w obowiązkowej liście niezbędnych badań u niemowląt w pierwszym roku życia.
  • Każda mama może spotkać się z dysplazją stawów biodrowych. Leczenie tej choroby jest dość pracochłonne i wymaga ogromnej koncentracji siły i uwagi rodziców. Zapobieganie rozwojowi poważnych komplikacji jest możliwe tylko przy codziennym wdrażaniu wszystkich zaleceń.
  • Dzięki szybkiej diagnozie i leczeniu u dzieci nie ma praktycznie żadnych negatywnych konsekwencji i prowadzą one dość aktywny tryb życia.

Więcej informacji na temat dysplazji u dzieci można znaleźć w następującym filmie:

Dysplazja stawów biodrowych u noworodków i dzieci w wieku do jednego roku: objawy, leczenie i konsekwencje

Dysplazja stawu biodrowego jest częstą patologią rozpoznawaną u 3 na 1000 dzieci w wieku niemowlęcym. Najczęściej choroba jest wykrywana natychmiast po urodzeniu i charakteryzuje się niedorozwojem stawu lub osłabienia więzadeł mięśniowych. W celu uniknięcia poważnych problemów zdrowotnych u dziecka należy w przyszłości zastosować środki mające na celu poprawę patologii.

Dzięki wczesnej diagnozie choroby u noworodków i niemowląt w wieku do 6 miesięcy, dysplazja jest dobrze uleczalna i całkowicie zanika do czasu pierwszych kroków dziecka. Jednak w przypadku zaawansowanych stadiów lub przerwanego leczenia mogą wystąpić problemy z chodem dziecka. Cheeking towarzyszy bolesnemu zapaleniu stawów.

Przyczyny dysplazji u dzieci

Przyczyny niedojrzałości stawów biodrowych są liczne. Statystyki pokazują, że choroba jest bardziej podatna na dziewczęta (80% przypadków), a dysplazja stawu biodrowego lewego dotyka około 60% chorych. Najczęściej rozwija się w czasie ciąży. W tym okresie na pojawienie się anomalii mają wpływ następujące czynniki:

  1. Predyspozycje genetyczne. Jeśli rodzice w dzieciństwie mieli niedojrzałość stawów, prawdopodobieństwo rozwoju choroby u dzieci jest duże.
  2. Błędy hormonalne. Zwiększona zawartość progesteronu w ciele przyszłej matki w ostatnim okresie może osłabić więzadła mięśni u dziecka.
  3. Niewłaściwe i niewystarczające odżywianie kobiety w ciąży, w wyniku której rozwijający się płód nie ma mikroelementów i witamin zaangażowanych w strukturę ciała dziecka.
  4. Zwiększone napięcie mięśni macicy, co wpływa na tworzenie się szkieletu i narządów dziecka w czasie ciąży.
  5. Duży płód z nieprawidłowym umiejscowieniem w macicy może podlegać anatomicznemu przemieszczeniu kości.
  6. Narodziny wcześniaka mogą powodować odchylenia od norm w dalszym rozwoju jego narządów, mięśni i układu mięśniowo-szkieletowego.
  7. Szkodliwe nawyki i przyjmowanie leków mają również negatywny wpływ na rozwój płodu.
  8. Niektóre choroby matki i dziecka mogą powodować niedorozwój stawów.

Rodzaje dysplazji stawu biodrowego

Czynniki te mają różny wpływ na rozwijający się organizm dziecka, dlatego też anomalie niedojrzałości stawów będą indywidualne. Wrodzona dysplazja stawów biodrowych u dzieci, w zależności od rodzaju zaburzeń anatomicznych, dzieli się na trzy typy:

  1. Acetabular. Wrodzona patologia związana z niedojrzałością stawu. Zasadniczo, takie odchylenie jest określone przez typ 2a zgodnie z wykresem (klasyfikacja ultradźwiękowa określająca dojrzałość połączeń). Choroba charakteryzuje się nieprawidłowościami w budowie panewki. Głowa uda wywiera jednocześnie nacisk na chrząstkę rąbka, znajdującą się na jego krawędziach, powodując jej deformację. W rezultacie dochodzi do przerostu torebki i przesunięcia głowy kości udowej.
  2. Dysplazja epifuzyjna. Choroba ta charakteryzuje się sztywnością stawów, co prowadzi do deformacji kończyn z odczuciami bólowymi. Różnica kątów rozproszenia może zmieniać się zarówno w kierunku wzrostu, jak i spadku. Widać to wyraźnie na zdjęciu rentgenowskim.
  3. Obrotowy. W przypadku tego typu choroby charakteryzuje się niewłaściwym umieszczeniem kości, co prowadzi do stopy końskiej dziecka.

Choroba może występować w łagodnych i ciężkich postaciach. W zależności od tego, dysplazja zależy od ciężkości:

  • Stopień - przedostrzony. To odchylenie od normy rozwija się, gdy głowa biodra wchodzi do skośnego stawu stawu, podczas gdy mięśnie i więzadła się nie zmieniają.
  • II - podwichlenie. W jamie stawowej jest częścią przesuniętej do góry głowy uda. Ponadto więzadła tracą ton i rozciągają się.
  • III - przemieszczenie. Głowa uda porusza się w górę i całkowicie wychodzi z jamy. Napięte więzadła są rozciągane, podczas gdy chrząstka kończyny wchodzi do stawu.

Objawy choroby

W zależności od rodzaju DTS w różnych okresach życia, choroba przejawia się u dzieci na różne sposoby. Wyrażone objawy zaburzeń od prawidłowego rozwoju mogą być zauważone przez uważnych rodziców lub pediatrę podczas kolejnego badania. Jeśli podejrzewasz lub stawiasz diagnozę, lekarz wyznacza konsultację z ortopedą, który będzie miał później dziecko.

U noworodków

Wrodzona dysplazja stawów biodrowych może być wykryta u noworodków nawet w szpitalu. Choroba ta, z 1 i 2 stopnie wizualnie rozpoznać trudne, ponieważ dziecko poniżej 2 miesięcy nie czuje się nieprawidłowości, ale jeśli czas nie eliminuje problemu, dyskomfort i ból zaczną być odczuwalne ze wzrostem uszczelnienia tkanki kostnej i chrzęstnej.

Ze względu na wczesną dysplazję u noworodków rodzice mogą być zaniepokojeni następującymi objawami:

  • asymetria fałd skórnych w okolicy podkolanowej i pośladków;
  • dziecko reaguje płaczem, gdy jego nogi próbują się rozpuścić;
  • trudno jest rozpuścić nogi zgięte w kolanach.
Niezrównoważone fałdy skórne na pośladkach i biodrach dziecka z dysplazją

Jednak dysplazja noworodków trzeciego stopnia jest bardziej wyraźna, więc trudno tego nie zauważyć. W takim przypadku obserwuje się następujące objawy:

  1. Kliknij Syndrome. Występuje, gdy nogi są rozcieńczone i zmieszane. Zawsze obecny, gdy wystąpi zwichnięcie.
  2. Skrócenie jednej nogi. Ten objaw określa się w przypadku ciężkiego zwichnięcia kończyny. W tym celu dziecko kładzie się na plecach, a jego nogi są zgięte w kolanach, kładąc stopy na stole. Jeśli zauważalna jest asymetria na poziomie kolana, wówczas dysplazja jest wyraźnie obecna.
  3. Biodro jest ograniczone. Wskazuje dystrofię mięśni z naruszeniem kostnych formacji.
  4. Widoczna nienormalna pozycja uda.

U niemowląt w wieku do jednego roku

Objawom tym towarzyszą dodatkowe oznaki:

  • asymetria fałdów skórnych na nogach (u niemowląt młodszych niż 2 miesiące ten objaw jest wariantem normy);
  • zespół kliknięć;
  • zanik mięśni;
  • słabe pulsowanie tętnicy udowej;
  • naruszenie odruchu ssania.

U niemowląt po roku

Nie wyjawiony, a z czasem nie wyleczona dysplazja stawu biodrowego przyniesie dziecku i jego rodzicom wiele problemów. Gdy zaczniesz chodzić, dziecko odczuje ból i dyskomfort. Wyraźnymi objawami choroby będą:

  • wiotki;
  • bolesne odczucia podczas chodzenia z kolejnymi stanami zapalnymi stawów;
  • chód kaczka, który występuje w obustronnym zwichnięciu.

Konsekwencje choroby dla dziecka

Nieutwardzona dysplazja stawu biodrowego jest niebezpieczna. Prowadzi to do poważnych niepożądanych konsekwencji, które nie zawsze są podatne na leczenie. Następnie bolesne procesy zapalne prowadzą do obumierania mięśni chorej kończyny, naruszenia funkcji układu mięśniowo-szkieletowego i niepełnosprawności.

Konsekwencje niewystarczającej dysplazji stawów biodrowych są obarczone niepełnosprawnością

U dzieci, które zaczęły chodzić, występuje skośna miednica, tkliwość i atrofia mięśni. Takie dziecko zaczyna chodzić późno, kulejąc i kapryśno. Wraz z wiekiem rozwija się dysplastyczne coksakrozowe zapalenie skóry, które w wieku 30 lat w trakcie regulacji hormonalnej nasila procesy zapalne w stawie, powodując jego unieruchomienie. Stawkę pacjenta zastępuje się sztuczną.

W jaki sposób diagnozuje się dysplazję?

W rozpoznawaniu niedorozwoju stawów u niemowląt ortopeda zaleca pełną diagnozę choroby. Oprócz metod wizualnych stosuje się ultradźwięki. Dzieciom w wieku od 3 miesięcy można dodatkowo przypisać diagnostykę rentgenowską. Promienie rentgenowskie są zawsze używane do podejrzeń dyslokacji i obustronnej niedojrzałości stawów. Wszystkie te metody pomagają lekarzowi określić stopień zaawansowania choroby.

Po zbadaniu wyników USG i zdjęcia rentgenowskiego pacjenta, ortopeda będzie zdiagnozował i przepisał leczenie. Dziecko zostanie zarejestrowane i będzie obserwować skuteczność przepisanego leczenia w dynamice. Ogólnie rzecz biorąc, dzieci w wieku do sześciu miesięcy szybko powracają do zdrowia, trudniej jest leczyć dzieci po roku.

Funkcje leczenia

Jednakże, gdy metody te są nieskuteczne lub choroba jest diagnozowana późno, stosuje się interwencję chirurgiczną.

Metody konserwatywne

W leczeniu DTBS 1 stopnia u noworodków, lekarz powołuje szerokiego powijaka. Dziecko kładzie się na plecach, nogi są sadzone, a pomiędzy nimi umieszczone są rolki 2-3 pieluszek. Wszystko to jest ustalone przez inną pieluchę na pasku niemowlęcym. Ta metoda jest stosowana zarówno w leczeniu, jak i w zapobieganiu dysplazji stawów biodrowych. Na 2 i 3 stopnie adaptacje ortopedyczne są mianowane:

  1. Strzemię Pawlika. Nogi dziecka są unieruchomione w zagiętej i rozszerzonej pozycji za pomocą pasków i bandaża, który jest przymocowany do klatki piersiowej.
  2. Autobus Vilensky. Jest noszone na dziecko raz przez ortopedę i nie jest usuwany aż do całkowitego wyzdrowienia. Składa się z pasów i przekładek, których długość jest regulowana.
  3. Cięcie Tubingera. Reprezentuje wzór z naramienników i 2 suportów siodłowych, które są połączone metalowym prętem.
  4. Opona Volkova. Jest przepisywany dzieciom od 1 miesiąca do 3 lat. Pień dziecka jest przymocowany do szopki, a nogi znajdują się w jego bocznych częściach.
  5. Opona smoka. Jest przepisywany na dysplazję 1 i 2 stopnie bez zwichnięcia. Opona blokuje nogi dziecka pod kątem większym niż 90 °.
Strzemię Pawlika

Gdy powstanie zwichnięcie, a leczenie zachowawcze nie przyniosło rezultatu, stosowane jest repozycjonowanie zamkniętego stawu. Ta operacja jest wykonywana dla dzieci w wieku od 1 do 5 lat. Po nim na udo nakłada się plaster na okres do 6 miesięcy. Zazwyczaj takie leczenie jest trudne dla dzieci do zniesienia.

Fizjoterapia

W zależności od ciężkości choroby lekarz może przepisać fizjoterapię jako dodatkowe leczenie. W połączeniu z głównym pomaga dziecku szybciej radzić sobie z chorobą. Takie metody obejmują:

  1. UFO. Indywidualnie przypisany, przyspiesza regenerację tkanek i stymuluje odporność.
  2. Elektroforeza z fosforem i wapniem w celu wzmocnienia kości i stawów.
  3. Aplikacje z ozocerytem. Nakładają się na chore stawy, przyczyniają się do odbudowy tkanek.
  4. Ciepła kąpiel z solą morską. Uaktywnia funkcje ochronne, poprawia krążenie krwi i wspomaga szybką regenerację tkanek.

Masaż leczniczy i gimnastyka

LFK i masaż są wyznaczane indywidualnie. Metody te są stosowane w kompleksowej terapii lub w zapobieganiu dysplazji. Masaż wykonywany jest na kursach przez 10 dni wyłącznie przez specjalistę na receptę lekarza, po czym jest powtarzany w ciągu miesiąca. Po sesjach terapii ruchowej rodzice są zwykle instruowani, aby kontynuować naukę w domu.

Z czasem wykrytą dysplazję można wykorzenić wyłącznie za pomocą masaży i terapii wysiłkowej

Celem tych metod jest:

  • wzmocnienie mięśni;
  • poprawa krążenia krwi;
  • zachowanie ruchomości stawów i rozwój aktywności fizycznej dziecka;
  • zapobieganie powikłaniom.

Interwencja chirurgiczna

Z silnym niedorozwój stawu głowy, późnej diagnozy, nieskutecznego leczenia i ciężką zwichnięcie z przemieszczeniem powstaje pilną potrzebę interwencji chirurgicznej. Metoda operacyjna służy do przywrócenia ruchomości stawów i krążenia krwi. Istnieje jednak wysokie ryzyko powikłań po operacji:

  • procesy zapalne;
  • ciężki krwotok;
  • ropienie stawu;
  • martwica tkanek.

Środki zapobiegawcze

Zdarzają się przypadki, gdy choroba rozwija się stopniowo. Zaleca się zapobieganie występowaniu DTB. Metody zapobiegawcze obejmują:

  1. Szerokie pieluszki. Promuje prawidłowy rozwój stawów dziecka.
  2. Specjalne dostosowania według wieku. Są to przenośne zawiesia i kangury, pozwala dzieciom korzystać podczas ciała klamra matki (więcej w artykule: o ile można nosić dziecko w kangura lub przenoszenia na klatkę piersiową). Biodra dziecka znajdują się we właściwej pozycji.
  3. Gimnastyka i masaż. Lekkie ruchy masażu rozluźniają mięśnie, a niewielkie obciążenie fizyczne je wzmacnia.


Następny Artykuł
Konopie indyjskie