Zespół Wiskotta-Aldricha: przyczyny rozwoju, objawy i objawy, diagnoza, leczenie


Zespół Wiskotta-Aldricha (SVO) to dziedziczna patologia wywołana przez niedobór specjalnego białka WASP, zapewniającego interakcję między komórkami krwi. To jest bezpośrednio zaangażowany w krzepnięciu krwi, uszkodzenia naczyń krwionośnych, a także w utrzymaniu obrony immunologicznej przeciwko warunkowo chorobotwórczych i mikroorganizmów chorobotwórczych. SVO należy do grupy pierwotnych niedoborów odporności spowodowanych uszkodzeniem limfocytów T i B, wytwarzających przeciwciała. Niedobór płytek krwi powoduje zwiększone krwawienie i masywną utratę krwi. Choroba przejawia się w triadzie objawów - wyprysk, pierwotny niedobór odporności i małopłytkowość.

SVO to rzadka, związana z X, recesywna patologia, w której kobiety są uważane za nosiciele zmutowanego genu. W tym samym czasie sami nie chorują, ale przekazują uszkodzony gen dzieciom. Łatwo to wytłumaczyć obecnością zdrowego analogicznego chromosomu, który nie pozwala rozwinąć się chorobie. U synów choroba objawia się klinicznie, a córki stają się nosicielami zmutowanego genu.

Zasady dziedziczenia

Zespół ten został po raz pierwszy opisany w 1937 roku przez niemieckiego pediatrę, Viscotta. Zaobserwował trzech braci, którzy mieli objawy trombocytopenii, nawracające infekcje ucha, egzemę. W 1954 r., Lekarz dziecięcy z Ameryki, Aldrich określił naturę dziedziczenia choroby. Po wielu latach zidentyfikowano gen, którego mutacje prowadzą do syndromu. W latach 50. i 60. XX wieku zespół ten został włączony do wykazu pierwotnych niedoborów odporności na podstawie oznak niedoboru odporności u pacjentów.

Patologia układu odpornościowego rozwija się podczas embriogenezy. Wrodzony niedobór odporności prowadzi do rozwoju ciężkich chorób zakaźnych. Często łączy się z trombocytopenią i egzemą na twarzy, kończynach lub całym ciele. U pacjentów z SVO znacznie zwiększa się ryzyko wystąpienia nowotworów złośliwych i zaburzeń autoimmunologicznych. Dzieci z tą patologią są najbardziej podatne na zakażenie bakteryjne, grzybicze lub wirusowe.

SVO występuje w 4-10 z 1 miliona żywych urodzeń. Czynnik geograficzny nie ma znaczenia. Tylko mężczyźni cierpią na patologię. Kobiety są heterozygotycznymi nosicielami patologii.

dziecko z zespołem Wiskotta-Aldricha

Istnieją trzy formy CBO:

  • Łagodna postać - mikromotliwość kości, niedobór odporności, brak egzemy, rzadkie infekcje, bez powikłań;
  • Umiarkowanie ciężkie i ciężkie formy różnią się od siebie nieznacznie i objawiają się egzemą, która jest trudna do leczenia przez choroby autoimmunologiczne, infekcyjne i onkologiczne.

Etiologia

SVO to genetycznie określona patologia, która opiera się na mutacji genu odpowiedzialnego za syntezę białek, którego funkcja nie jest do końca poznana. Jej defekt, brak lub całkowita nieobecność prowadzą do naruszenia obrony immunologicznej i funkcjonowania układu krzepnięcia krwi. U pacjentów z SVO w wyniku mutacji rozwija się niedobór odporności i małopłytkowość.

Niedobór odporności jest spowodowany niezdolnością komórek immunokompetentnych do postrzegania informacji o antygenach i wytwarzania przeciwciał. Podobne zaburzenia są związane z zaburzonym metabolizmem białek. Wraz ze spadkiem odporności organizmu ostre zakażenia o różnej etiologii występują u osób z SVO.

Klęska cząsteczek białka uczestniczących w procesie tworzenia się trombocytów prowadzi do zmniejszenia liczby i pogorszenia jakości tych komórek. W rezultacie częste krwawienie, egzema, owrzodzenia na skórze. Nienormalnie zmniejszone płytki krwi przestają pełnić swoje funkcje i są niszczone w śledzionie. Prowadzi to do trombocytopenii i splenomegalii. Pacjenci często mają siniaki i wybroczyny, krwawienia z nosa i dziąsła, krwawą biegunkę. Przyczyną złego stanu zdrowia u tych pacjentów jest niedokrwistość.

Główne typy mutacji genów w CBO:

  1. Mutacje genu, prowadzące do powstania skróconego białka, powodują SVO z ciężkim przebiegiem i wyraźnymi objawami. Kiedy produkcja białka całkowicie ustaje, powstaje "klasyczna", najbardziej niebezpieczna forma choroby.
  2. Mutacje genu kodującego normalną długość białka prowadzą do opracowania typowej postaci CBO. Rozwój pewnej ilości zmienionego białka przejawia się w umiarkowanym przebiegu zespołu.

Oba rodzaje mutacji genetycznych mogą prowadzić do chorób autoimmunologicznych i nowotworów złośliwych u pacjentów.

Zmutowany gen, przenoszony przez kobietę w ciąży, jest dziedziczony przez dzieci w następujący sposób:

  • w 25% przypadków ciąży rodzi się zdrowy nosiciel,
  • w 25% - zdrowa córka,
  • w 25% - chory syn,
  • w 25% - zdrowy syn.

Symptomatologia

SVO objawia się objawami atopowego zapalenia skóry i zespołu krwotocznego. Niedobór limfocytów B i T prowadzi do często powracających i ciężkich procesów zakaźnych. Pacjenci rozwijają choroby laryngologiczne, oskrzela i płuca, skórę, nerki i przewód pokarmowy.

Najczęściej ciało trafić na infekcje wywołane przez patogeny oportunistyczne - Staphylococcus aureus, Streptococcus hemolitycznej, Pseudomonas aeruginosa, niektóre pałeczek jelitowych, oraz chorobotwórczych grzybów i wirusów. Zwalczanie oportunistycznych infekcji jest bardzo trudne, ponieważ auto-flora, która powoduje stan zapalny, jest obecna na całej powierzchni ludzkiego ciała. U pacjentów często występuje nawracająca infekcja opryszczki, objawiająca się dławicą, zapaleniem jamy ustnej, zmianami narządów płciowych. Wirus Epsteina-Barr, wirus cytomegalii są aktywowane. Organizm nie może wytrzymać ataku bakterii, ponieważ występuje niedobór białek, które hamują rozmnażanie się drobnoustrojów i niszczą je.

Objawy NER pojawiają się po raz pierwszy w pierwszych miesiącach życia. Wraz z wiekiem postępują. U chłopców z zespołem Wiskotta-Aldricha występują następujące objawy kliniczne:

  1. krwawienie zewnętrzne z urazem, krwawiącymi dziąsłami, krwawieniem z nosa;
  2. krwawienie wewnętrzne - żołądkowo-jelitowe, podskórne, dostawowe;
  3. objawy niedokrwistości - zawroty głowy, osłabienie, utrata siły, nudności;
  4. krwiomocz, krew w kale, krwawe wymioty;
  5. ból w stawach;
  6. wyprysk - uszkodzenie skóry o charakterze alergicznym z powstawaniem niedokrwiennych plam, wrzodów i nadżerek na twarzy, kończynach i pośladkach;
  7. swędzące łuskowate wysypki skórne, przypominające kliniczny obraz atopowego zapalenia skóry i pojawiające się w okresie poza sezonem w odpowiedzi na środek alergizujący.

Manifestacje syndromu Wiskotta-Aldricha

Na tle krwotoku zmniejsza się całkowita hemoglobina i powstaje niedotlenienie tkanek. Kompensacyjny wzrost ciśnienia i zwiększa obciążenie mięśnia sercowego i ścian naczyń krwionośnych. Tak więc rozwija się niewydolność serca. Śródbłonek naczyń jest łatwo uszkodzony i słabo odbudowany, prowadząc do zagrażających życiu katastrof naczyniowych.

Nasilenie objawów klinicznych może zmieniać się od przekazania małopłytkowość drobnych objawów ciężkiej choroby krwotocznej z ciężkich objawów chorób zakaźnych i autoimmunologicznych. Objawy NWS pogarszają ogólny stan pacjentów i wybijają je ze zwykłego rytmu życia.

Dzieci, którzy żyli do 10 lat, zwykle cierpią z co najmniej jednym, a często kilka, choroby autoimmunologiczne - zapalenie naczyń, niedokrwistość hemolityczna, artretyzm. Stałe zapalenie naczyń prowadzi do śmierci pacjentów z ostrą niewydolnością wieńcową lub mózgową. Tłumienie aktywności komórek odpornościowych lub zmniejszenie ich liczby prowadzi do rozwoju chorób onkologicznych - białaczki lub chłoniaka. Powikłaniami częstych chorób zakaźnych są ciężkie zapalenie płuc i sepsa.

Środki diagnostyczne

Zespół Wiskotta-Aldricha jest podejrzewany u wszystkich chłopców z krwawieniem i wrodzoną małopłytkowością. Objawy ostrej infekcji i zaburzeń autoimmunologicznych mogą być nieobecne lub łagodne.

16-letni chłopiec z SVO

  • Aby potwierdzić lub obalić domniemaną diagnozę, specjaliści zbierają analizę i słuchają skarg pacjentów. Szczególną uwagę należy zwrócić na czas krwawienia, jego charakter, objawy chorób zakaźnych.
  • Ponieważ SVO jest chorobą dziedziczną, bardzo ważna jest analiza historii rodziny. Jego wykrycie u krewnych jest uważane za ważne kryterium diagnostyczne.
  • Następnie specjaliści przechodzą do ogólnego badania pacjenta, podczas którego stwierdza się liczne krwiaki, wybroczyny i egzemę.
  • Te hemogramy - małopłytkowość, niedokrwistość.
  • Immunogram - redukcja immunoglobulin M, wzrost immunoglobulin A i E, prawidłowy poziom immunoglobulin G.
  • W toku badań genetycznych zidentyfikowano mutacje w genie kodującym syntezę białka odpowiedzialnego za obronę immunologiczną organizmu.
  • Wykazano, że pacjenci z SVO konsultują się ze specjalistami w dziedzinie alergologii, immunologii, hematologii, genetyki medycznej.

Rozpoznanie SVO jest złożone i wielopoziomowe, co determinuje dalsze leczenie pacjentów.

Leczenie

Zespół Wiskotta-Aldricha odnosi się do nieuleczalnych patologii dziedzicznych. Wszystkie manipulacje medyczne mają charakter wyłącznie objawowy, ponieważ nie można zmienić ludzkiego genomu. Ich głównym celem jest zmniejszenie nasilenia objawów klinicznych i złagodzenie stanu pacjentów, zapobieganie dalszemu postępowi choroby i rozwojowi niebezpiecznych powikłań.

Terapia zachowawcza

Procedury terapeutyczne pozwalają jedynie na wydłużenie czasu trwania i poprawę jakości życia pacjentów.

  1. Pacjenci stosują immunomodulację i immunosupresję: podają im immunoglobuliny i przepisują leki cytotoksyczne. Immunosupresory tłumią własne immunokompetentne komórki, tak aby przeszczep nie został odrzucony.
  2. W leczeniu egzemy stosuje się miejscowe i ogólnoustrojowe kortykosteroidy. Substancje nadwrażliwe i maści hormonalne łagodzą świąd i zaczerwienienie niektórych objawów, a także mają działanie antyalergiczne.
  3. Wykazano objawy zespołu krwotocznego, transfuzji krwi, masy erytrocytów i trombokoncentratu. Wlewy wolumetryczne stanowią uzupełnienie niedoboru układu krzepnięcia krwi.
  4. Preparaty żelaza są przepisywane pacjentom z niedokrwistością - "Sorbifer Durules", "Ferrum lek", "Hemofer".
  5. Leczenie przeciwbakteryjne wskazane jest wszystkim pacjentom z objawami zakażenia narządów wewnętrznych. Zwykle antybiotyki stosuje się z grupy cefalosporyn, makrolidów, fluorochinolonów, penicylin.
  6. Leki przeciwwirusowe - Valtrex, Acyklowir, Ingawiryna.
  7. Leki przeciwgrzybicze są przepisywane często w celach profilaktycznych - "Nystatyna", "Flukonazol", "Ketokonazol".

Leczenie chirurgiczne

Przeszczep szpiku kostnego jest prowadzony w specjalistycznych klinikach. Obecnie ta metoda jest najważniejsza i najskuteczniejsza w leczeniu SVO. Pacjenci są umieszczani w sterylnym pudełku. Taka izolacja pozwala zminimalizować ich kontakty z patogennymi czynnikami biologicznymi - bakteriami, wirusami, pierwotniakami, grzybami. Po względnej stabilizacji stanu ogólnego pacjent otrzymuje szpik kostny od dawcy, który jest wstępnie selekcjonowany pod względem zgodności tkankowej i przygotowany w specjalny sposób do przeszczepu. Po pomyślnym zakończeniu okresu rehabilitacji nowa, dobrze rozwinięta tkanka zaczyna w pełni funkcjonować. Przeszczep szpiku kostnego jest skuteczną procedurą terapeutyczną, często komplikującą się problemami z poszukiwaniem dawcy, ryzykiem zniszczenia przeszczepionej tkanki i częstym rozwojem powikłań po transplantacji. Przeszczepione komórki macierzyste wytwarzają wystarczającą liczbę zdrowych płytek krwi. Prawidłowo wybrana terapia podtrzymująca pozwala układowi odpornościowemu pacjenta "przyzwyczaić się" do obcych tkanek i nie próbować ich eliminować. Ta operacja wyróżnia się wysokim kosztem i brakiem gwarancji.

Splenektomia pomaga zmniejszyć objawy zespołu krwotocznego, ale nie leczy go. W śledzionie płytki krwi ulegają ogromnemu zniszczeniu. Usunięcie narządu ratuje pacjentów przed krwawieniem. Zwiększa to ryzyko wystąpienia chorób septycznych. Po operacji liczba płytek krwi we krwi wzrasta u pacjentów, a ich wielkość wzrasta. U dzieci, które przeszły splenektomię, częściej występują ostre choroby zakaźne niż inne.

Genotherapy Obecnie opracowuje metody, dzięki którym możliwy jest zestaw genów w dotkniętych komórkach. Aby to zrobić, konieczne jest wstawienie pożądanego genu do komórki i usunięcie wadliwego genu, aby zapobiec rozpoczęciu procesu patologicznego.

przykład nowoczesnej metody leczenia SVO

Aby uniknąć rozwoju ostrej infekcji, choroby autoimmunologicznej lub onkopatologii, pacjenci powinni postępować zgodnie z zaleceniami lekarzy:

  • nie zostały zaszczepione żywymi szczepionkami,
  • Nie podawaj chorym dzieciom aspiryny i innych leków z grupy NLPZ,
  • unikać urazów, stłuczeń, skaleczeń,
  • małe dzieci do noszenia kasków i osłon, chroniąc głowę i stawy przed uszkodzeniem,
  • wzmocnić odporność,
  • ograniczyć kontakt z rówieśnikami,
  • dwa razy dziennie, aby przeprowadzić czyszczenie na mokro środkiem dezynfekującym,
  • myć przy użyciu specjalnych środków hipoalergicznych,
  • obserwuj dietę hipoalergiczną.

Bez leczenia rokowanie CVO jest niekorzystne. Śmierć pacjentów może pochodzić z utraty krwi lub powikłań septycznych. Okresowe kursy terapii podtrzymującej wydłużają oczekiwaną długość życia pacjentów i poprawiają ich jakość. Wielu chłopców zamienia się w dojrzałych mężczyzn, pracuje, wychowuje rodziny.

Obecnie przeszczep szpiku kostnego jest jedyną właściwą metodą leczenia, której skuteczność gwałtownie spada bez zdrowej zgodności tkankowej. Wszyscy pacjenci powinni stosować się do zaleceń lekarzy na całe życie i przyjmować przepisane leki.

Zespół Wiskotta-Aldricha

. lub: SVO, zespół egzemy-małopłytkowości-niedoboru odporności

Objawy zespołu modrego-wady

  • Częste infekcje uzyskiwanych połączonych zaatakowania ochronę immunologiczną (z zespół Wiskotta-Aldricha, zaburzenia funkcji komórek układu odpornościowego i niewystarczające wytwarzanie specyficznych białek biorących udział w niszczeniu chorobotwórczych (chorobotwórczych mikroorganizmów)).
  • Choroby wywołane przez różne mikroorganizmy są trudne do leczenia. Jest to przede wszystkim oportunistyczne infekcje (choroby wywołane oportunistycznych (normalnych mieszkańców ciała ludzkiego, w pewnych warunkach, co powoduje lub komplikuje infekcji) Reprezentantami mikroflory nie pojawiają się w normalnej odporności), a mianowicie:
    • infekcje bakteryjne (powodowane przez gronkowce, paciorkowce, Clostridium, Pseudomonas aeruginosa) zwykle ENT (gardło, ucho, jamy nosowej), oczu i układu oddechowego;
    • zmiany grzybicze błon śluzowych narządów przewodu pokarmowego, układu moczowo-płciowego, skóry;
    • zakażeń wirusowych (wirus cytomegalii, wirus Epsteina-Barr), powodując chorobę opryszczkowe chorób zakaźnych (skóry), choroby wątroby (zapalenie wątroby często wirusowej).
  • Krwawienie. Występują z powodu naruszenia funkcji krzepnięcia płytek krwi (komórek krwi, które zatrzymują krwawienie) i zmniejszenia ich liczby u pacjenta:
    • zewnętrzne (krwawienie z dziąseł, urazy, małe skaleczenia);
    • wewnętrzny (przewodu żołądkowo-jelitowego (na biegunkę krwi) wybroczyny (wybroczyny podskórnie), krwiak (stłuczenia), w komorze, kiedy traumatyczne stawów, itd.).
  • Wyprysk (choroba skóry, alergicznego natury objawia się występowaniem na skórze różnych wad, często powstawanie wrzodów i nadżerki). Ma przewlekłe nawracającym z położenia plamki na twarzy, kończynami i pośladki lub postaci uogólnionej (porażka skóry), i tym podobne często atopowego zapalenia skóry (inne choroby alergiczne skóry, charakteryzujących się występowaniem wysypki łuszczenie się, zwiększoną immunoglobuliny E (co wskazuje na alergiczne charakter ma sezonowy charakter).

Przyczyny

  • Choroba oparta jest na różnych mutacjach w genie WASP zlokalizowanym na krótkim ramieniu chromosomu X.
  • W wyniku mutacji nie jest syntetyzowany w ludzką (nie przeprowadzono) i otrzymuje się w bardzo małej ilości (i jego funkcji uszkodzonej) białko osy, który odgrywa ważną rolę w interakcji komórek układu odpornościowego.

Lekarz terapeuta pomoże w leczeniu choroby

Diagnostyka

  • Analiza historii choroby i dolegliwości. Obecność epizodów biegunki z krwią, chorób skóry o niejasnym charakterze.
  • Analiza anamnezy życia. Kiedy (przez jak długo) wystąpiło krwawienie (jaki jest ich charakter i czas trwania), czy pacjent cierpiał na jakąś chorobę zakaźną (jak często i jak ciężko pacjent cierpi na różne infekcje).
  • Analiza historii rodziny (ponieważ choroba ta jest dziedziczna (przenoszona z rodziców na dzieci), jej identyfikacja z krewnymi pacjenta będzie najważniejszym punktem diagnostycznym).
  • Inspekcja. Istnieją objawy zaburzeń krzepnięcia (krwiaki (siniaki), wybroczyny (kropkowany krwotok podskórny)) i wypryskowe zmiany skórne.
  • Badanie krwi. Kliniczny test krwi z mikroskopią rozmazu krwi pomaga zidentyfikować:
    • małopłytkowość - zmniejszenie liczby płytek krwi (komórek krwi, które zapewniają zatrzymanie krwawienia);
    • zmiana wielkości płytek;
    • zmiana poziomu immunoglobulin (substancji o charakterze białkowym, które są wskaźnikami funkcjonowania układu immunologicznego);
    • znaczące zmniejszenie lub brak białka WASP (białka, które zapewnia współpracę komórek odpornościowych, jego brak powoduje wszystkie powyższe objawy i mechanizmy choroby) we krwi.
  • Badania genetyczne (identyfikacja mutacji w genie WASP).
  • Metody badań prenatalnych (identyfikacja choroby przed urodzeniem), na przykład, pobieranie próbek kosmówki (błony płodowej) po 9-12 tygodniach ciąży c WAsP decyzja, zmutowany gen w komórkach płodu.
  • Konsultacja alergologa-immunologa, hematologa, genetyki medycznej.

Leczenie zespołu viscot-aldrich

  • Hematopoetyczny przeszczep komórek macierzystych (przeszczep szpiku kostnego) w wyspecjalizowanych oddziałach jest główną metodą leczenia zespołu Wiskotta-Aldricha.
    • Pacjent jest w pudełku aseptycznej komory (komory zamknięty system oczyszczania powietrza i powietrza, polega na ograniczenie narażenia pacjenta na niepożądaną mikroflory) otrzymuje immunosupressionnuyu (własnych immunosupresja) profilaktyczne przeciwbakteryjne i leczenie wspomagające.
    • Po wystarczającej immunosupresji i stabilizacji stanu pacjenta, pacjent otrzymuje kość dawcy (wstępnie dopasowany i specjalnie przygotowany do przeszczepu) szpik kostny, który nie zawiera zmutowanych genów.
    • Następnie następuje okres odzyskiwania i wszczepienia nowej tkanki.
    • W wyniku zabiegu, stare, produkujące wadliwe komórki i białka, szpik kostny zostaje zastąpiony nowym, normalnie funkcjonującym.
  • Leczenie powikłań infekcyjnych (obejmuje leczenie antybiotykami, lekami przeciwgrzybiczymi i przeciwwirusowymi).
  • Transfuzja (transfuzja składników krwi), zapobieganie krwawieniom i powikłaniom zakaźnym. Obejmuje wykorzystanie:
    • płytki krwi dawcy (komórki krwi, które zapewniają zatrzymanie krwawienia);
    • masa erytrocytów (zawiesiny czerwonych krwinek odpowiedzialne za transport tlenu w organizmie);
    • osocze krwi (płynna część krwi zawierająca różne białka (w tym czynniki krzepnięcia krwi));
    • do zwiększenia liczby płytek krwi, można stosować czynniki wzrostu w tych komórkach, na przykład, trombopoetyna (substancje o charakterze białka, syntetyzuje się w ludzkim ciele, dając wzrost dojrzewania i liczby płytek krwi);
    • również terapia zastępcza immunoglobuliny (transfuzji (dożylnego) immunoglobuliny (białek odpowiedzialnych za rozpoznanie cząstek obcych komórek immunokompetentnych), aby zwiększyć odporność).
  • Leczenie egzemy (alergicznej choroby skóry) jest zewnętrznym zastosowaniem glukokortykoidu (maści i kremy hormonalne), łagodzącym (łagodzącym swędzenie) i antyhistaminowymi (przeciwalergicznymi).
  • W chwili obecnej opracowywane są metody terapii genowej (zmiana genotypu dotkniętych komórek macierzystych poprzez wprowadzenie niezbędnych genów przez różne mediatory (na przykład przy użyciu wirusów)).

Komplikacje i konsekwencje

  • Infekcyjne powikłania, na przykład:
    • ciężkie zapalenie płuc (zapalenie płuc);
    • sepsa (spożycie drobnoustrojów do krwi pacjenta i rozpoczęcie kaskady reakcji zapalnych w całym ciele).
  • choroby autoimmunologiczne (ludzki układ odpornościowy odbiera własne komórki jako obce i zaczyna działać z nimi), na przykład, różnych naczyń (szkodliwy kompleksów immunologicznych (zmodyfikowanych białek własnych ciała i skierowanych przeciwko nim przeciwciał) osadza się w ścianie naczynia, które są rozpoznawane przez komórki układu odpornościowego i poddanej ataku. W wyniku tej agresji cierpi ściana naczynia, w którym rozpoczynają się procesy zapalne).
  • Powikłania onkologiczne (nowotwory złośliwe nowotworów). Najczęściej występują różne białaczki i chłoniaki (rak krwi).

Profilaktyka zespołu viscot-aldrich

  • Profilaktyka powikłań infekcyjnych (terapia z przeciwbakteryjne, przeciwgrzybicze i leków przeciwwirusowych). Ponadto, dziecko w wieku poniżej odporności (spadek funkcji immunologicznej) jest przeciwwskazane w obecności słabych warunków sanitarnych (konieczność zwiększenia uwagę na czyste i higieniczne (tryb oczyszczania z użyciem środków dezynfekcyjnych, wentylacja pomieszczeń); przeciwwskazane w kontakcie z pacjentem zakaźnych.
  • Zapobieganie krwawieniom: zapobieganie traumatyzacji dziecka, polegające na wzmożonym nadzorze i specjalnych osłonach ochronnych, kasku itp.); transfuzję (jeśli to konieczne) płytek krwi dawcy (komórek krwi, które zatrzymują krwawienie), aby zrekompensować trombocytopenię (zmniejszoną liczbę płytek krwi).
  • Profilaktyka powikłań skórnych (kąpieliskach ze szczególnym hipoalergicznych (nie zawiera substancji, które mogą powodować rozwój alergii), mydło, stosując balsam po kąpieli, dbałość o higienę osobistą, specjalna dieta, która wyklucza przenikanie alergenów (mleko, owoce cytrusowe, czekolada, orzechy, przyprawy ) do ciała dziecka).
  • Szczepienia dzieci zespół Wiskotta-Aldricha jest konieczne, ale możliwe jest wprowadzenie tylko szczepionek zawierających zabite drobnoustroje (z użyciem żywych szczepionek, nie są dozwolone: ​​ze względu na osłabienie układu odpornościowego, nawet atenuowanych mikroorganizmów obecnych w szczepionce mogą spowodować całkowite procesu zakaźnego z rozwojem choroby).
  • Źródła informacji
  • BA Kolygin, S.A. Kuleva "Konsekwencje terapii przeciwnowotworowej u dzieci", St. Petersburg, 2011.
  • A.Roitte. "Praktyczny przewodnik do immunologii", St. Petersburg, 2007.
  • Volkova "Podręcznik o hematologii", St. Petersburg, 2006.

Zespół Wiskotta-Aldricha u dzieci: przyczyny, objawy, leczenie

Zespół Wiskotta-Aldricha jest stanem dziedzicznym, któremu towarzyszy niedobór odporności i mała zdolność organizmu do krzepnięcia. W wyniku tego, korpus nadmiernie wrażliwe na wirusowe, grzybicze, infekcje bakteryjne i cierpi na zaburzenia krzepnięcia krwi ze względu na zmniejszenie liczby błękitnych komórek krwi w krwi (płytki krwi). Ponadto, temu pierwotnemu stanowi niedoboru odporności towarzyszy porażka zarówno limfocytów T, jak i B. Taka anomalia wywoływana jest przez mutacje genetyczne, objawiające się od urodzenia i występujące tylko u chłopców.

W tym artykule znajdziesz odpowiedzi na wiele pytań dotyczących syndromu Wiskotta-Aldricha. Dowiesz się, dlaczego powstaje ta dolegliwość, jak się ona manifestuje, jakie metody diagnozy i leczenia są używane w naszych czasach do walki z tą chorobą dziedziczną.

Zespół został po raz pierwszy opisany przez dr Wiscotta w 1937 roku. Opisał przypadki kliniczne trzech braci cierpiących na krwawą biegunkę, małopłytkowość, częste nawracające zapalenie ucha i wyprysk. W 1954 r. Dr Aldrich był w stanie ustalić, że schorzenie, o którym mowa w tym artykule, jest dziedziczone jako cecha powiązana z recesywnym chromosomem X. Już w latach 60. XX wieku syndrom ten nosił nazwę lekarzy, którzy go opisali i został włączony do wykazu pierwotnych niedoborów odporności, któremu towarzyszyło pokonanie limfocytów T i B.

Przyczyny

Przyczyną objawów tego zespołu są mutacje w genie, który jest odpowiedzialny za produkcję jednego białka, zwany zespół (Wiskotta-Aldricha Protein WASr). Gen ten jest zlokalizowany w krótszym ramieniu chromosomu X (tj Xp11.22-23 części), a wynikające z nich unikatowe mutacje. Oznacza to, że każda rodzina ma swoje własne charakterystyczne mutacje, które określają nasilenie objawów choroby. Jeśli takie naruszenia są poważne, pacjent rozwija klasyczny kliniczny obraz tego zespołu. Jeśli mutacje nie odnoszą się do niebezpiecznych, wówczas osoba pozostaje w stanie zsyntetyzować białko WASP, a choroba przebiega w jaśniejszej postaci.

Klasyczne objawy zespołu Wiskott-Aldrich są następujące:

  1. Trombocytopenia, która powoduje zaburzenia układu krzepnięcia krwi i zwiększone krwawienie.
  2. Nadmierna podatność na infekcje o różnej genezie.
  3. Egzema skórna.

Oprócz tych objawów zespołu, badacze stwierdzili, że ludzie z chorobą wrodzoną prezentować zwiększoną skłonność do powstawania nowotworów złośliwych (np, chłoniaków, chłoniaków nie-Hodgkina, białaczka), i patologii autoimmunologicznych.

Po utracie matczynych immunoglobuliny G (IgG) dziecko zaczyna chorować często (zwykle w wieku 4-8 miesięcy). Najczęściej powstaje ucha, ale mogą wzrastać, a procesy zakaźne, takie jak zapalenie opon mózgowych, zapalenie płuc, posocznicę, infekcje Staphylococcus aureus, Haemophilus influenzae typu b (Hib) i zakażeniu paciorkowcami.

Choroby wirusowe u tych dzieci również są niezwykle trudne. Zakażenie wirusem herpes simplex może prowadzić do zakażeń błon śluzowych, a nawet stosunkowo nieszkodliwą infekcją dzieciństwa, ospa wietrzna, możliwość stać się zagrażające życiu. Zmiany grzybicze są zwykle ograniczone do skóry.

Zespół Wiskotta-Aldricha jest łagodny lub ciężki. Niemal 81% pacjentów ma egzemę, istniejącą na tle innych chorób. Dolegliwości mogą być komplikowane przez ropnie i erytrodermę. Często dzieci mają alergię na mleko i inne pokarmy.

Prewalencja

Ten zespół nie należy do najczęstszych i występuje u ok. 5-10 noworodków na milion urodzeń. Choroba nie ma żadnego szczególnego związku geograficznego i nie występuje u dziewcząt. Jednak kobiety mogą być heterozygotycznymi nosicielami mutacji. Pomimo faktu, że objawy zespołu nie występują przez całe życie. Oznacza to, że tacy "nosiciele" mogą przekazywać mutację przez dziedziczenie i mogą przejawiać się w kolejnych pokoleniach.

Dziecko w 50% przypadków staje się właścicielem tej choroby, a samica - w 50% przypadków jest kolejnym nosicielem tego zespołu.

Dziedziczenie

Zespół Wiskotta-Aldricha jest dziedziczony przez chłopców jako cecha recesywna powiązana z chromosomem X. Podobne mutacje można wykryć u braci pacjenta lub u braci matki pacjenta.

Objawy

Objawy tego zespołu są różnorodne i zmienne. Ich natura i nasilenie zależy od obecności współistniejących patologii i nasilenia mutacji. Dlatego dla dokładnej diagnozy konieczne jest dynamiczne monitorowanie wyglądu pacjenta, jego rozwoju intelektualnego i fizycznego.

Główne objawy tego zespołu są następujące:

  • wyprysk;
  • zmniejszona liczba płytek krwi;
  • fioletowy;
  • ropnie na skórze;
  • ropnie.

Skóra dziecka z takim zespołem nabiera barwy burgundowej lub czerwonej, staje się gęsta i lśniąca. Na niektórych szczególnie twardych obszarach ujawnia się złuszczanie i bolesność.

Oprócz opisanych powyżej objawów zespołu Wiskotta-Aldricha u dziecka można zaobserwować następujące nieprawidłowości:

  • procesy zapalne zatok przynosowych;
  • infekcja błon śluzowych;
  • pleśniawki w jamie ustnej, na genitaliach i odbycie;
  • zapalenie gardła;
  • zapalenie węzłów chłonnych;
  • zapalenie oskrzeli i zapalenie płuc;
  • astma;
  • krwawa biegunka;
  • wzrost wielkości śledziony i wątroby.

W pierwszym roku życia dziecko zwykle ma następujące objawy:

  • częste choroby zakaźne;
  • krwawienie;
  • wyprysk.

Od strony układu nerwowego pojawiają się następujące objawy:

  • zaburzenia snu;
  • zapalenie opon mózgowych;
  • krwotoki śródczaszkowe;
  • dezorientacja.

Małe dzieci nie potrafią wyjaśnić, co ich boli, skoro nie potrafią mówić. Wyraźnymi oznakami choroby w takich przypadkach są egzema, krwiaki i wybroczyny na skórze, zmiany grzybicze w jamie ustnej, odbytnicy lub narządach płciowych, krwawa biegunka.

W szeregu przypadków klinicznych klasycznej triady zespołem Wiskott-Aldrich nie jest przestrzegana, a następnie rozwój choroby może przejawiać się tylko takimi objawami:

  • wyłącznie trombocytopenia;
  • tylko infekcje;
  • zaburzenia hematologiczne;
  • tylko objawy wyprysku;
  • przejawy autoimmunologiczne;
  • tylko nowotwory złośliwe.

U dzieci z zespołem Wiskotta-Aldricha rana pępowinowa nie goi się przez długi czas. Nasilenie objawów wyprysku może być różne - od łagodnego do ciężkiego. Dziecko staje się łatwiejsze po nałożeniu nawilżających kosmetyków i maści na glukokortykosteroidy.

Często u dzieci z zespołem Wiskotta-Aldricha ujawnia się alergiczny nieżyt nosa. W wieku dorosłym pacjenci zwykle mają guzy złośliwe (szczególnie często wykrywane są chłoniaki nieziarnicze) i patologie autoimmunologiczne.

Komplikacje

Wiele powikłań zespołu Wiskotta-Aldricha prowadzi do śmiertelnego wyniku. Następstwa tej dolegliwości mogą być następujące:

  • choroby autoimmunologiczne;
  • krwawienie;
  • ciężkie infekcje;
  • choroby onkologiczne;
  • nefropatia;
  • zespół złego wchłaniania.

Diagnostyka

Aby podejrzewać obecność zespołu Wiskotta-Aldricha, lekarz może uzyskać następujące wskazania:

  • wybroczyny i siniaki na skórze;
  • oznaki wyprysku;
  • małopłytkowość (liczba tych elementów krwi poniżej 100-109 / L) i zmniejszenie wielkości płytek;
  • zmniejszenie lub całkowity brak białka WASP we krwi;
  • obniżenie poziomu IgM w surowicy krwi;
  • normalne lub podwyższone poziomy IgE i IgA;
  • normalna zawartość IgG;
  • zmniejszona zawartość białka CD8 (u 61% pacjentów).

Aby potwierdzić diagnozę, pacjent otrzymuje badanie genetyczne, które pozwala zidentyfikować mutacje w genie WASr.

W diagnostyce prenatalnej, która umożliwia wykrycie obecności mutacji u płodu, przeprowadza się analizę zebranego kosmówki kosmówki.

Diagnostyka różnicowa tego zespołu jest wykonywana przy takich patologiach:

Leczenie

Dzieci z zespołem Wiskotta-Aldricha wymagają stałego wsparcia wszystkich członków rodziny, ponieważ wszelkie obrażenia są niezwykle niebezpieczne dla właścicieli takiego zmutowanego genu. Leczenie tej choroby dziedzicznej jest objawowe, a jej cele są ukierunkowane:

  • do szybkiego leczenia chorób zakaźnych (przepisywanie antybiotyków, środków przeciwgrzybiczych i przeciwwirusowych);
  • dodatkowy odbiór immunoglobulin dla wsparcia odporności;
  • wykonanie transplantacji szpiku kostnego lub implantacji komórek macierzystych poprzez transfuzje krwi pępowinowej.

Wszystkie te środki znacznie poprawiają rokowanie przeżycia takich dzieci. Aby wyeliminować anemię, która powstaje w wyniku częstej utraty krwi, pacjentowi zaleca się przyjmowanie preparatów żelaza i utrzymywanie diety zawierającej produkty zawierające żelazo.

Główną metodą leczenia tego zespołu jest przeszczepienie krwiotwórczych komórek macierzystych. Przed taką interwencją pacjent umieszczany jest w specjalnym pudełku z aseptycznymi warunkami i zamkniętym systemem wentylacyjnym. Po przeprowadzeniu wystarczającej immunosupresji i korygowaniu ogólnego stanu, pacjent jest przeszczepiany do wcześniej wybranych tkanek dawcy, które nie zawierają zmutowanego genu. Później, po takiej interwencji, wszczepiony materiał zostaje wszczepiony i wymiana uszkodzonych tkanek powoduje powstanie wadliwych komórek na nowe (normalnie funkcjonujące).

Leczenie wszystkich zakaźnych procesów zachodzących u takich dzieci (nieżyt nosa, zapalenie oskrzeli, zapalenie gardła, zapalenie płuc, kandydoza itp.) Powinno rozpocząć się na czas. Polega na przyjmowaniu pewnych leków przeciwwirusowych, leków przeciwgrzybiczych lub antybiotyków, które są wybierane w zależności od przypadku klinicznego.

Aby zapobiec infekcjom i krwawieniu, pacjent otrzymuje terapię transfuzją:

  • W tym celu stosuje się płytki krwi dawcy, masę erytrocytów, osocze z różnymi białkami (w tym czynniki krzepnięcia krwi).
  • Trombopoetynę można stosować w celu zwiększenia poziomu płytek we krwi. Ta substancja o charakterze białkowym jest czynnikiem wzrostu tych komórek krwi i promuje lepsze dojrzewanie i syntezę takich elementów krwi, które są odpowiedzialne za prawidłową koagulację tego płynnego organizmu.
  • Plan terapii transfuzyjnej koniecznie obejmuje immunoglobuliny. Takie białka pomagają wyeliminować niedobory odporności i zwiększyć odporność pacjenta na infekcje.

Do leczenia wyprysku stosuje hormonalne maści i kremy na podstawie hormonów glukokortykoidowych oznacza wyeliminować swędzenie i Leki do podawania doustnego. Kąpiel takich dzieci wykorzystuje oleje do kąpieli, które kojąco wpływają na skórę. Kilka razy dziennie skóra dziecka powinna być nawilżona środkami nawilżającymi.

Jeśli nie można zatrzymać krwawienia za pomocą metod konserwatywnych, pacjent poddawany jest operacjom chirurgicznym w celu usunięcia śledziony. Po takiej operacji zmniejsza się odporność pacjenta, ale ten stan można skorygować przez zapobiegawcze przyjmowanie antybiotyków i immunoglobulin w ciągu całego życia.

Dzieci z zespołem Wiskotta-Aldricha nie powinny być szczepione żywymi szczepionkami i żywymi wirusami, ponieważ te leki mogą powodować zakażenie. W niektórych przypadkach tacy pacjenci mają powikłania infekcji ospą wietrzną. W takiej sytuacji walka przeciw zakażeniom jest przeprowadzane za pomocą wysokich dawek immunoglobulin, środków przeciwwirusowych lub surowicą hiperimmunizowaną przeciw Herpes zoster.

Obecnie naukowcy pracują nad stworzeniem technik inżynierii genetycznej, które mogłyby zmienić zmutowane geny i wyeliminować objawy zespołu Wiskott-Aldrich.

Prognoza

Prognozy dotyczące wyniku danej dolegliwości są indywidualne. 30 lat temu, zespół Wiskott-Aldrich uznano za poważny stan, który jest pierwotnym niedoborem odporności i daje pacjentowi szansę żyć tylko 2-3 lata.

Teraz ta dolegliwość jest również uważana za niebezpieczną, ale postęp w rozwoju medycyny może przedłużyć życie do wieku dojrzewania lub dorosłości. Teraz tacy pacjenci mogą prowadzić pełne życie, a niektórzy z nich nawet tworzą własne rodziny. Najstarsi pacjenci z zespołem Wiskotta-Aldrich mają około 20-30 lat i nie mają wyraźnych objawów raka ani patologii autoimmunologicznych.

Do którego lekarza się zgłosić

W przypadku wystąpienia objawów syndromu, objawia się wypryskiem, częste infekcje, obecność krwiaków i wybroczyn na skórze, małopłytkowości i innych zaburzeń w układzie odpornościowym oraz układu krzepnięcia krwi, należy skontaktować się z pediatrą, który będzie kierować rodziców dziecka, aby skonsultować się genetyk hematologa i inne istotne specjalistów. Po potwierdzeniu diagnozy pacjenta może wymagać leczenia przez immunologa, dermatologa onkologa, itd..

zespół Wiskotta-Aldricha przejawia objawów niedoboru odporności, egzema, częste krwawienie, małopłytkowość i zwiększoną skłonność do powstawania nowotworów złośliwych. Leczenie tej choroby dziedzicznej należy rozpocząć jak najwcześniej. Jest on skierowany do wyeliminowania objawów choroby, niedobór odpornościowy i korekty krwi.

Wiskott Aldrich Syndrome

Spis treści

dziedziczna choroba związana z niedoborem określonego białka, jest odpowiedzialna za etapów krzepnięcia krwi w przypadku uszkodzenia łożyska naczyniowego, nazywa się to „syndrom Wiskott-Aldrich.” Specyficzne białkowe związek OSA bierze również udział w reakcji odpowiedzi komórkowej jako objaw naturalną odporność, co prowadzi do niepowodzenia w przeciwstawieniu awarii aktywnych wirusów i infekcji. Syndromu Wiskott-Aldrich dotyka mężczyzn z powodu specyficznego wszechstronny klinice. Objawy związane znacznie pogorszyć jakość życia.

Opis patologii

Na ogół w zespole Wiskotta-Aldricha wyróżniają się trzy główne objawy kliniczne:

  1. Dziecko z tym zaburzeniem może zachorować nawet w okresie życia płodowego i w przyszłości zawsze będzie w stanie chorego bakteryjne, grzybicze lub wirusowe wskutek braku odporności.
  2. Wyraźne zmniejszenie liczby płytek krwi, naturalna niewypłacalność ich formy - wszystko to nie pozwala na skuteczne i niezależne radzenie sobie nawet z drobnym krwawieniem włośniczkowym.
  3. Alergiczne zmiany skórne objawiają się pojawieniem się przekrwień plamkowych z elementami łuszczenia, owrzodzenia, przejścia w erozji na skórze. Uogólniona egzema dotyka prawie wszystkich obszarów anatomicznych, podczas gdy lokalne formy w większości wybierają twarz, powierzchnie kolan i łokci.

Szczegółowe badanie tych połączonych objawów pozwoliło ustalić charakter genetyczny choroby. Uszkodzona sekwencja genów znajduje się w chromosomie X, który przenosi chorobę przez linię żeńską.

Jednak kobiety nie cierpią na tę patologię, ponieważ mają zdrowy analogiczny chromosom, który nie pozwala na ujawnienie się choroby.

Przekazać połączone zaburzenie kobiety może nie wszystkie dzieci: tylko 25% ciąż dziecko:

  • staje się nośnikiem genu (jeśli urodzi się dziewczyna);
  • zachoruje (jeśli dziecko jest płci męskiej).

Obraz kliniczny

W obrazie klinicznym zwykle występują następujące objawy:

  • Choroby zakaźne wszystkich narządów i układów o zauważalnej częstotliwości. Aby oprzeć się atakowi bakterii, organizm nie może z powodu niewydolności niektórych białek, które tłumią namnażanie się mikroorganizmów i niszczą je.
  • Choroby wywołane przez chorobotwórcze mikroflory normalnych lub prawie nigdy całkowicie wyleczyć, przychodzi niedobór odporności. Najczęściej występuje u osób z oportunistycznych infekcji, spowodowanych przez przedstawicieli normalnej mikroflory człowieka, lecz można je rozpocząć „pasożyt” w sprzyjających warunkach, w szczególności: - ze spadkiem odporności. Od klęski grzyba pojawiają błony śluzowe jamy ustnej i narządów płciowych zakażenia opryszczką - skóry. Wirusowe zapalenie wątroby może być również wykrywany przez immunosupresją.
  • Zróżnicowane kliniczne objawy krwawienia. Niewystarczające płytki krwi nie są w stanie wykonać swojej funkcji i zatrzymać nawet małe krwawienie z nosa, dziąsła z niewielkimi obrażeniami i otarciami. Krwawienie wewnętrzne jest również trudne do zatrzymania, pacjenci mogą oznaczyć czarne stolce, liczne siniaki i siniaki. Po zatrzymaniu krwawienie może powtarzać się wielokrotnie.
  • U pacjentów obserwuje się nadmierne złuszczanie skóry z powstawaniem niedokrwionych miejsc, które dermatolodzy nazywają wypryskiem. Zaostrzone objawy skórne poza sezonem mogą mieć lokalną lokalizację na twarzy i łokciach, kolanach lub wpływać na całą powierzchnię ciała. Wyprysk należy odróżnić od atopowego zapalenia skóry, które jest potwierdzone przez zapalenie w badaniach krwi w odpowiedzi na środek alergizujący.

Diagnostyka i leczenie połączonej patologii

Pierwotny zespół złożonych zaburzeń nie jest od razu widoczny, co wymaga szczególnej uwagi ze strony lekarza, a także procedur diagnostycznych.

Aby wyjaśnić diagnozę zwykle wymaga:

  1. Szczegółowy zbiór historii, który musi uwzględniać obecność częstych chorób nieżytowych, wysypki i przekrwienie nawrotu natury, długie krwawienie, skłonność do nawrotów. Pacjenci mogą skarżyć się na krwawą biegunkę, sezonowy świąd, ciężkie przeziębienie i choroby wirusowe.
  2. W przypadku zespołu Wiskotta-Aldricha ważne jest ustalenie dziedzicznego obciążenia w historii. Bliscy i dalecy krewni mężczyzny są chorzy, ale nie cała ogólna liczba członków rodziny.
  3. Badanie zewnętrzne może ujawnić siniaki i siniaki na skórze, przypadek zmian skórnych w postaci czerwonych obszarów z nadmiernym złuszczaniem.
  4. Niedobór odporności w zespole znajduje odzwierciedlenie nawet w ogólnym badaniu krwi. Liczba płytek krwi jest zmniejszona, badanie cytologiczne odzwierciedla zmianę ich kształtu.
  5. Konsultacja z pokrewnymi specjalistami, a mianowicie z immunologiem, pozwala zidentyfikować błędy w pracy odporności w przypadku braku białka i innych czynników komórkowych.
  6. Ważne jest również badanie prenatalne kobiet w ciąży, diagnostyka ultrasonograficzna, w której ujawnia się choroby genetyczne w pierwszym trymestrze ciąży.

Złożona wielopoziomowa diagnoza zespołu Wiskotta-Aldricha determinuje jego niezwykłe leczenie.

Bezkompromisowy powrót do zdrowia daje przeszczep szpiku kostnego lub pojedyncze komórki hematopoetyczne.

Intensywna operacja polega na umieszczeniu pacjenta na sterylnym oddziale z ograniczonym dostępem. Za pomocą specjalnych immunosupresorów tłumią one własne czynniki odporności komórkowej i humoralnej na przeżycie przeszczepu. Tak więc szpik kostny może całkowicie odnowić się i nie wytwarzać uszkodzonych komórek i struktur.

Wraz z tym pacjent musi:

  • brać leki przeciwdrobnoustrojowe i antywirusowe;
  • z powodu wlewów objętościowych w celu uzupełnienia niedoboru układu krzepnięcia;
  • maści hormonalne do usuwania swędzenia i zaczerwienienia objawów.

Wiele nadziei pokładanych jest w metodach inżynierii genetycznej, które usuwają wadliwy gen. Nie pozwól mu uświadomić sobie konsekwencji jego funkcjonowania jako procesu patologicznego.

Co to jest zespół Wiskotta-Aldricha

Zespół Wiskotta-Aldricha jest chorobą dziedziczną spowodowaną zmniejszeniem ilości (do nieobecności) jednego z białek (WASP), który jest niezbędny do interakcji między utworzonymi elementami krwi.

Choroba jest związana z chromosomem X, tj. nosicielami patologicznego (recesywnego) genu są kobiety. Prawdopodobieństwo wystąpienia chorego chłopca wynosi 25%. Kobiety są nosicielami syndromu Wiskotta-Aldricha, choroby, której nie manifestują.

Istota zespołu Wiskotta-Aldricha

W przypadku zespołu Wiskotta-Aldricha obserwuje się wrodzony niedobór odporności, tj. patologie układu odpornościowego rozwijają się w okresie prenatalnym.

Z powodu naruszenia metabolizmu białek komórki układu odpornościowego nie są w stanie normalnie przesyłać i przechowywać informacji o antygenach (obcych białkach) i syntetyzować przeciwciał. To z kolei prowadzi do trwałych ciężkich zakażeń grzybiczych, wirusowych i bakteryjnych u osób z zespołem Wiskotta-Aldricha.

Choroby bakteryjne, wirusowe, grzybicze nie pozostawiają pacjenta z zespołem Wiskotta-Aldricha

Białko WASP jest również ważne podczas epizodów krwawienia, ponieważ bierze udział w procesie tworzenia płytek krwi. U takich pacjentów obserwuje się zmniejszenie liczby i pogorszenie jakości tych komórek, co prowadzi do krwawienia, egzemy, owrzodzenia na twarzy i kończynach. Ostatni objaw może być dość poważny - owrzodzenie wpływa na całą powierzchnię ciała.

Cechy przebiegu chorób somatycznych w diagnozie

Oprócz stałego SARS, infekcji jelitowych, zapalenia skóry o różnym charakterze i gruźlicy, pacjenci z zespołem Wiskotta-Aldrich cierpią na własną warunkowo chorobotwórczą florę. To tak zwane. oportunistyczne infekcje uszu, gardła, nosa, dróg oddechowych i oczu. Bardzo trudno jest z nimi walczyć, ponieważ flora, powodując proces zapalny jest wszędzie, włączając w to powierzchnię ciała osoby: gronkowce, clostridia, paciorkowce i tym podobne.

Częste współistniejące choroby (zdjęcia)

Grzyb dotyka nie tylko skóry, ale także śluzówki przewodu pokarmowego, narządów płciowych, paznokci. Może nawet występować grzybicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych i zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych.

U takich pacjentów opryszczka stale się powtarza i może objawiać się dość szeroko, w postaci opryszczkowej dławicy, zapalenia jamy ustnej. Dzieje się tak, gdy jedna osoba może konsekwentnie doświadczać ataków różnych rodzajów infekcji herpetycznych. Na przykład, po zaostrzeniu opryszczki zaczyna się narząd płciowy i na odwrót.

Inne wirusy z tej samej rodziny są również aktywowane: Epstein-Barr, cytomegalowirus i tym podobne.

Niedobór i słaba jakość istniejących płytek krwi prowadzi do trwałego krwawienia. Krwawienie dziąseł sprawia, że ​​wszelkie skaleczenia stają się poważnym problemem. Przy małych procesach zapalnych w jelicie może pojawić się krew w stolcu.

Szkarłatna krew na powierzchni kału - krwawienie z dolnej części (jelita grubego) przewodu pokarmowego. Czarna krew (tak zwana melena) - z górnej.

Pacjenci są siniakami z powodu trwałej mikrourazy skóry. Z tego samego powodu często boli staw (krwotok w worku stawowym).

Na tle ciągłej utraty krwi całkowita hemoglobina zmniejsza się, a podaż tlenu w tkankach pogarsza się.

Jako mechanizm kompensacyjny ciśnienie może wzrosnąć, i. E. zwiększa obciążenie mięśnia sercowego i ścian naczyń. To z kolei powoduje niewydolność serca i wypadki naczyniowe, tk. Ściana naczynia jest łatwo uszkodzona i źle przywrócona.

Wrzody i nadżerki na skórze (egzema) są zlokalizowane głównie na pośladkach, twarzy i kończynach. Ten objaw ma pewną sezonowość, ponieważ z natury jest uczulony.

Rozpoznanie zespołu Wiskotta-Aldricha

Oceniane są częstość występowania różnych chorób, ich nasilenie i charakter dolegliwości. Szczególną uwagę przywiązuje się do chorób skórnych - ciężkich i z niejasną etiologią. Jeżeli oprócz chorób skóry występują krwawienia, np. Biegunka z krwią, lekarz musi powiązać te fakty i podjąć działania diagnostyczne w celu wykluczenia zespołu Wiskotta-Aldricha. Na korzyść tego jest obecność zespołu (lub tendencja do krwawienia) u krewnych pacjenta.

Ostrożnie zbadać skórę pod kątem siniaków, wyprysków.

Rozpoznanie zespołu u 3-miesięcznego płodu nie jest rzadkością we współczesnej medycynie

Przypisać badanie krwi, w którym występuje zmniejszenie liczby płytek krwi. Przy bardziej szczegółowych badaniach widać, że rozmiar tych komórek również ulega zmianie.

Wskaźniki biochemiczne wskazują na brak białka WASP, a badania genetyczne potwierdzają obecność samej choroby.

Nowoczesna diagnostyka prenatalna pozwala na stwierdzenie obecności Wiskotta-Aldricha u płodu już w 3 miesiącu ciąży. Jeśli analiza rodziny wskazuje na możliwość wystąpienia tej anomalii genetycznej - warto natychmiast sprawdzić owoce.

Aby zdiagnozować chorobę, może być zaangażowany genetyk medyczny, hematolog, immunolog i alergolog.

Leczenie zespołu przeszczepu szpiku kostnego

Oczywiście, nie da się przebić genomu, dlatego wszystkie środki medyczne są mniej lub bardziej symptomatyczne.

Najbardziej etiopatogenetyczną (przyczynowo-skutkową) metodą leczenia jest przeszczep szpiku kostnego.

W tym przypadku pacjent jest przeszczepiany normalnymi komórkami macierzystymi, które produkują zdrowe płytki krwi (i inne jednorodne elementy krwi) w wystarczającej ilości.

Procedurę przeszczepiania komórek krwiotwórczych przeprowadza się w specjalistycznych klinikach wyposażonych w aseptyczne pudełka (sterylne komory).

Pacjent jest zmuszony do ciągłego przyjmowania leków immunosupresyjnych (leków hamujących własną odporność), prewencyjnych dawek antybiotyków i terapii podtrzymującej.

Hipotetycznie, po pewnym czasie nowy szpik kostny zapuści się i zastąpi stary, a odporność pacjenta w jakiś sposób "przyzwyczai się" do obcych tkanek i nie będzie próbowała ich wyeliminować.

W praktyce szpik kostny dawcy powinien być idealnie kompatybilny z genomem pacjenta, w przeciwnym razie natychmiast po unieszkodliwieniu immunosupresyjnym zostanie zaatakowany przez komórki immunokompetentne i zniszczony.

Drugi z możliwych negatywnych wyników - atak żywiciela przez szpik kostny, tzw. odpowiedź przeszczep przeciwko gospodarzowi. Nowe komórki białej krwi, które wyszły z przeszczepionego mózgu, mają swoje "prawo", tj. zaczynają atakować wszystkie tkanki organizmu gospodarza, uważając go za nieznajomego i agresora (w naturze nie ma zwyczaju zmiany szpiku kostnego).

Należy również wziąć pod uwagę fakt, że manipulacja ta nie odbywa się nigdzie, a jej koszt może być bardzo wysoki, w przypadku braku gwarancji.

Ocena ryzyka i czynniki wpływające na korzystny przeszczep szpiku kostnego

Najważniejszą rzeczą jest znalezienie bezpośredniego krewnego dawcy. Jeżeli wszystkie niezbędne parametry pokrywają się, wówczas szpik kostny wykuwa się w ponad 70% takich przypadków, tj. manipulacja ma sens.

Przeszczep szpiku kostnego od warunkowo zgodnego dawcy jest skuteczny tylko w jednej trzeciej przypadków.

Ci statystycy transplantologowie nie przepadają za reklamą, ponieważ nie zawsze można znaleźć odpowiedniego krewnego. Można dodać do tego fakt, że 70% udanych przeszczepów szpiku kostnego obejmuje autoprzeszczepienie, tj. przeszczepienie szpiku własnego pacjenta; ten wskaźnik dla krewnych powinien być nieco niższy.

Konieczne jest zrozumienie, że nieudany przeszczep szpiku kostnego może znacznie skrócić jego żywotność. Wynika to z zamiany starego szpiku kostnego na nowy. W przypadku reakcji autoimmunologicznej z powodu niezgodności histologicznej pacjent pozostaje w ogóle bez komórek macierzystych.

Kryteria skuteczności transplantacji szpiku kostnego w zespole Wiskotta-Aldricha (zdjęcie)

Stopień zgodności ze szpikiem kostnym dawcy ocenia międzynarodowy system HLA.

Drugim kryterium jest wiek i stan pacjenta - im młodsze, tym lepsze rokowanie.

Kolejnym kryterium jest arcydzieło, którego głównym celem jest ochrona kliniki przed sporem po nieudanych przeszczepach. Brzmi to tak: "brak zakażenia wirusem cytomegalii u biorcy i dawcy".

Aby zrozumieć znaczenie tego kryterium, wystarczy wiedzieć, że wirus cytomegalii występuje u około 80% dorosłej populacji naszego kraju. Jest to jedna z grupy herpetycznych wirusów, cicho (i na całe życie) istnieje prawie każdy.

Ponadto wirus ten jest dziedziczony z matki na dziecko.

Szanse na brak wirusa cytomegalii u dwóch krewnych bez wrodzonego niedoboru odporności są zawsze mniejsze niż 4%.

Pacjent z zespołem Wiskotta-Aldricha prawie zawsze ma wirusa cytomegalii, ze względu na niską oporność na wirusy.

Leczenie powikłań

W zależności od konkretnej sytuacji przepisywane są antybiotyki, środki przeciwwirusowe i / lub przeciwgrzybicze. Pacjenci otrzymują okresowe transfuzje składników krwi (osocze, masa erytrocytów), wyznaczanie leków, które zwiększają krzepliwość krwi i inne środki zapobiegające krwawieniu.

Aby pobudzić szpik kostny, stosuje się specjalne czynniki wzrostu, które wpływają na jeden lub inny przepływ krwi - trombopoetynę, erytropoetynę.

Ze względu na stały niedobór odporności u takich pacjentów konieczne jest leczenie podtrzymujące immunoglobulinami, interleukinami i innymi immunosupresorami.

Wyprysk leczony jest hormonalnymi i antyhistaminowymi.

Głównym lekarzem prowadzącym jest hematolog.

Właściwa stymulacja kiełków płytek krwi w połączeniu z cytokinoterapią może znacząco poprawić jakość i długość życia pacjentów z zespołem Aldricha Wiskotta.

Współistniejące choroby i wyniki

Wszystkie infekcje u tych pacjentów są trudne. Każde zapalenie oskrzeli lub SARS może być łatwo zmienione na zapalenie płuc. U takich pacjentów sepsa może rozwinąć się z powodu małego zadrapania lub zaostrzenia jakiegokolwiek przewlekłego procesu zakaźnego.

Bardzo często powstają choroby autoimmunologiczne - szybko postępuje reumatyzm, reumatoidalne zapalenie stawów, łuszczyca i wiele innych procesów.

Z powodu ciągłego zapalenia naczyń (stanu zapalnego ściany naczynia krwionośnego), tacy pacjenci często umierają z powodu udarów i ataków serca.

Brak immunokompetentnych komórek prowadzi do szybkiego pojawienia się i rozwoju nowotworów złośliwych, w tym. białaczka i chłoniaki.

Zapobieganie powikłaniom Wiskotta-Aldricha

Pakiet środków przypomina sytuację pacjentów z HIV, a jednocześnie chorych na hemofilię. Rozpoczyna się od okresu noworodka i trwa do końca życia.

Z jednej strony istnieje stałe wzmocnienie odporności, z drugiej - zapobieganie urazom, stłuczeniom. Konieczne jest ograniczenie kontaktów z rówieśnikami, przeprowadzanie mokrego czyszczenia w pomieszczeniach 2 razy dziennie przy użyciu metod dezynfekcji.

Sytuacja w pomieszczeniu powinna być wolna od ostrych kątów i innych traumatycznych elementów. Ubrania dla dziecka powinny być mocne. Pożądane jest - uszyć osłony, które chronią stawy przed uszkodzeniem.

Kąpiele najlepiej wykonywać stosując kąpiele medyczne i specjalne mydło (kąpielowe). Po kąpieli należy smarować skórę kremem nawilżającym.

Pacjenci otrzymują dietę o obniżonej zawartości potencjalnych alergenów. Wyłączone mleko, czekolada, cytrusy, wszystkie przyprawy, orzeszki ziemne.

Aby skompilować indywidualne menu, potrzebny jest dietetyk.

Dzieci z zespołem Wiskotta-Aldricha nigdy nie powinny otrzymywać żywych szczepionek!

Dzieci z zespołem Wiskotta-Aldricha nie mogą brać udziału w żywych szczepionkach!

W wrodzonej odporności, charakterystyczne dla tego stanu, nawet szczepy atenuowane patogeny mogą być niebezpieczne dla dzieci (w rzeczywistości również dla dorosłych).

Oto, co należy pamiętać o zespole Viscotta-Aldricha:

  • Kobiety są bezobjawowymi nosicielami, możliwe jest zdiagnozowanie choroby już w 3. miesiącu ciąży;
  • Przeszczep szpiku kostnego jest jedyną konceptualną metodą leczenia, ale bez zdrowej, zgodnej histopatologicznie wartości, skuteczność tej metody dramatycznie spada;
  • Zgodność z zaleceniami lekarza i długotrwałe przyjmowanie leków może znacząco wydłużyć średnią długość życia osób z zespołem Wiskotta-Aldricha.


Następny Artykuł
Jak wiązać sznurowadła - 6 najlepszych sposobów